[Διαστάσεις] Πάμε στα αθλητικά

Την ξέρουμε καλά αυτή την αίσθηση, ήταν διάχυτη για μήνες, αν όχι για χρόνια. Ηταν αυτό το μείγμα οργής, απογοήτευσης και φόβου που ώρες ώρες σε παρέλυε. Ηταν όλα αυτά τα πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου για το Grexit, οι δηλώσεις των αξιωματούχων, οι υποβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης, οι απειλές που διακόπτονταν κάθε τόσο από τη συγκατάβαση. Ηταν η αγωνία για το μέλλον της χώρας, οι διαδηλώσεις του στρατοπέδου του «Ναι » στις οποίες απαντούσε το στρατόπεδο του «Οχι», οι παθιασμένες αντιπαραθέσεις στα κανάλια, ήταν μια κοινωνία που βίωνε μια βαθιά κρίση, αλλά κάπου στην άκρη είχε κρατήσει μια ελπίδα.

Αυτή η αίσθηση δεν υπάρχει πια. Και ο λόγος δεν είναι ότι επιβιώσαμε από την τρικυμία, περάσαμε τον κάβο και αρχίσαμε να στεκόμαστε στα πόδια μας. Ο λόγος είναι ότι συνηθίσαμε. Οι κίνδυνοι είναι πάντα μεγάλοι, αλλά μιλάμε γι’ αυτούς με κάποια απόσταση. Η δραχμή άλλοτε μας τρόμαζε, τώρα έχουμε παραιτηθεί: «Ναι, δεν αποκλείεται τίποτα, αλλά τουλάχιστον όχι μέσα στο 2016, άλλωστε μπορεί να το ζητήσουμε κι εμείς». Το κούρεμα των καταθέσεων άλλοτε μας σόκαρε, τώρα το αντιμετωπίζουμε ως πιθανό ενδεχόμενο αν δεν ολοκληρωθεί εγκαίρως η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Οταν αποκαλύφθηκαν οι συνομιλίες του Μπαλτάκου με τους Χρυσαυγίτες ξεσηκώθηκαν κι οι πέτρες. Τώρα που γίνονται γνωστές οι «διαπραγματεύσεις» του Λάμπρου με τους τρομοκράτες, το θεωρούμε μέρος των αντιφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σαν ένα déjà vu, τα έχουμε ζήσει όλα και έχουμε πια κουραστεί, δεν μας κάνει εντύπωση τίποτα.

Ακουγα χθες στο ραδιόφωνο τις περιγραφές των επεισοδίων που αμαύρωσαν τις υποστηριζόμενες από την κυβέρνηση αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Οι ζημιές ήταν περιορισμένες, έλεγε ο ρεπόρτερ, κάτι βιτρίνες, κάτι αυτοκίνητα και κάτι κάδοι, τρεις αστυνομικοί κατέληξαν στο νοσοκομείο, αλλά δεν είναι κάτι σοβαρό, δεν έχουμε δα και νεκρούς. Και, φυσικά, δεν έγινε καμιά προσαγωγή. Ενας κρατούμενος που τον είχαν υποστηρίξει όλοι οι εχέφρονες άνθρωποι όταν έκανε απεργία πείνας με αίτημα να τον αφήσουν να σπουδάσει απευθύνει έκκληση για έναν «μαύρο Δεκέμβρη», αλλά δεν τρέχει τίποτα, ένα πληγωμένο παιδί είναι. Σε άλλες ειδήσεις, τώρα, την Κυριακή θα πραγματοποιήσουν και πάλι 24ωρη απεργία το μετρό, ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος και τα τραμ ώστε να μπορέσουν οι εργαζόμενοι να πάνε στη γενική συνέλευση, εντάξει, λίγο προκλητικό ακούγεται, αλλά ωραίο καιρό θα έχει, μπορούμε πάντα να κυκλοφορήσουμε με ποδήλατο. Πάμε στα αθλητικά.

Η κόπωση αυτή έχει χωρίς αμφιβολία σχέση και με την πλήρη απουσία εναλλακτικών λύσεων. Η αξιωματική αντιπολίτευση ζει την απόλυτη αυτογελοιοποίησή της, η Κεντροαριστερά είναι ανύπαρκτη, οι ευρωπαϊστές πήγαν σπίτι τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει σε ένα γήπεδο μόνος του και έχει την ελευθερία να διαλέγει αντίπαλο, τη μία είναι η αριστερή του πτέρυγα, την άλλη τα μέσα ενημέρωσης, ύστερα βάλλει εναντίον παλιών του στελεχών, ενδιαμέσως βάζει και κανένα αυτογκόλ. Τα ξέρουν τα μυστικά του ποδοσφαίρου στην κυβέρνηση, το απέδειξε και ο Πρωθυπουργός με το αστείο για την Εθνική που έκανε τη Μέρκελ να ξεκαρδιστεί. Αλήθεια, είναι καλό για μας να γελάει η καγκελάριος ή όχι;