[Αριστερά της Εδέμ] Κράμερ εναντίον Κράμερ

Αν όλα γίνουν όπως είχαν σχεδιαστεί, σήμερα, ανάμεσα στο απεργιακό πλήθος θα βρεθεί και το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. «Οι αγώνες για εργασιακά δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, οι αγώνες για την υπεράσπιση των κοινωνικών αγαθών, κεκτημένων και αναγκών ενάντια στην κερδοσκοπία, όχι μόνο δεν αναστέλλονται αλλά συνεχίζονται» αναφέρει μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ξεσηκώνοντας θύελλα χλευασμού και ειρωνείας. Μα αλήθεια, αναρωτιούνται πολλοί, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ του δρόμου να διαδηλώνει κατά του ΣΥΡΙΖΑ του Μεγάρου Μαξίμου; Μήπως έχουμε μπει σε δίνη σουρεαλισμού; Θα στενοχωρήσω πολλούς αλλά προσωπικά βλέπω απόλυτα λογικό να συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε απεργία κατά των μέτρων που παίρνει ο ίδιος. Πρώτον, γιατί κόμμα και κυβέρνηση δεν ταυτίζονται (νομίζω). Θυμίζω πως έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Επίσης, στον βαθμό που αποδεχόμαστε πως υπάρχει δυνατότητα για ισοδύναμα, δυνατότητα για απόρριψη πλευρών του Μνημονίου, αποδεχόμαστε πως υπάρχει και η πιθανότητα να διαμορφωθούν όροι για μια άλλη πολιτική εντός του κυβερνητικού πεδίου. Αν πάλι πιστεύουμε πως δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα για άσκηση κυβερνητικής πολιτικής – και άρα πάμε όλοι μαζί by the book με το Μνημόνιο – τότε πάω πάσο. Αλλά γιατί σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση η επίσης μνημονιακή αντιπολίτευση των ΝΔ, Ποταμιού και Δημοκρατικής Συμπαράταξης δεν ψηφίζει μέρος των προαπαιτουμένων;

Κάτι ακόμη. Το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα καλεί κατά του εαυτού του, όπως αναπαράχθηκε δείχνει κάτι άλλο που σηκώνει και μια αυτοκριτική. Μετά το σοκ και δέος της 12ης Ιουλίου η Αριστερά, τα συνδικάτα, οι οργανώσεις μοιάζουν να έχουν κολλήσει στον γύψο της αμηχανίας. Της ήττας. Ετσι, συμβαίνει το εξής: κανείς ακόμη δεν μπορεί να σηκώσει πραγματική μαχόμενη αντιπολίτευση κατά του τρίτου Μνημονίου και άρα αυτό επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται ως το ηγεμονικό ρεύμα στην κοινωνία. Και άρα να ελέγχει και τους όρους κινηματικής του αμφισβήτησης. Κάτι τελευταίο: τα ηγεμονικά κόμματα έχουν πάντα ιστορικά ένα χαρακτηριστικό. Για ένα μακρύ διάστημα συμπεριλαμβάνουν και τη δομική τους αντιπολίτευση. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να ελέγχουν τους κραδασμούς. Μέρος του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν που εξεγέρθηκε κατά της μεταρρύθμισης Γιαννίτση (που το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ προωθούσε;). Μέρος της αγροτικής Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν αυτό που έκανε κινητοποιήσεις κατά της καραμανλικής διακυβέρνησης; Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι πως ο Κράμερ αντιπαρατίθεται κατά του Κράμερ. Το πρόβλημα σήμερα είναι πως το Πρόγραμμα δεν φαίνεται να βγαίνει αλλά και ούτε να αμφισβητείται με κάτι εναλλακτικό.