Ο επιταχυντής της Ιστορίας και η μηχανική του αποτελεί άγνωστο τόπο για την αστική πολιτική τάξη. Στην τρέχουσα ορολογία θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τους εκπροσώπους της ως «αφελείς» ή «επιλήσμονες». Ο Νίκος Φίλης και η Μαρία Ρεπούση δεν είναι ούτε μαρξιστές ούτε, πολύ περισσότερο, επαναστάτες. Αριστεροί είναι οι άνθρωποι - με την ισχύ που έχει η υποκειμενικότητα στον αυτοπροσδιορισμό. Ενα θέμα όπως είναι η ονομασία της σφαγής και του ξεριζωμού των Ποντίων, που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα απασχολούσε όχι επιστημονικό συνέδριο, αλλά μόλις και μετά βίας κάποιο workshop ή έστω ένα σεμινάριο πανεπιστημιακών, αίφνης έγινε μείζον πολιτικό ζήτημα. Και ζητούν την κεφαλή του Φίλη επί πίνακι ομοθύμως το κόμμα των νεοναζί, οι Ακροδεξιοί, όλη η σκοροφαγωμένη εθνικοφροσύνη και μαζί τους οι γιαλαντζί Κεντροδεξιοί και το πολιτικά αφοπλισμένο ΠΑΣΟΚ. Διότι ο Φίλης προσέβαλε την ιστορική τους μνήμη. Εντυπωσιάζει στην προκειμένη περίπτωση η εκκωφαντική σιωπή της Ντόρας Μπακογιάννη - ίσως γιατί διεκδικεί για τον εαυτό της την αυθεντικότητα της κεντροδεξιάς στάσης.
Ορισμένες ψύχραιμες παρατηρήσεις:
n Σε μια κοινωνία που κινδυνεύει από οικονομική ερημοποίηση ο σκουληκιασμένος εθνικισμός μπορεί πάντα να βρει πρόσφορο έδαφος. Η Ιστορία είναι εξαιρετικά διδακτική επ' αυτού. Και όλη η οργή και η αγανάκτηση για την οικονομική καταστροφή να βρουν διέξοδο σε «εθνικά ιδεώδη». Μόνο που οι ορίτζιναλ εκπρόσωποι αυτών έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των δήθεν. Και οι ορίτζιναλ είναι οι χρυσαυγίτες.
n Η Ιστορία δεν είναι γραμμική και οι αναλογίες της δεν είναι τίποτα περισσότερο από αναλογίες, όμως το ευρωπαϊκό περιβάλλον με τη λιτότητα που έχουν επιβάλει και συνεχίζουν να επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές ελίτ, η έκρηξη του προσφυγικού προβλήματος και η αδυναμία πολιτικών και γραφειοκρατών να το αντιμετωπίσουν, μαυρίζουν τον μεγάλο ορίζοντα και η επαρχιώτικη αφέλεια ή μάλλον ο αστικός κοτσαμπασισμός της ιθύνουσας πολιτικής τάξης κάνουν τα πράγματα επικίνδυνα.
Μπορεί το ζήτημα της γενοκτονίας ή της εθνοκάθαρσης να εκτονώθηκε - αυτό τουλάχιστον φαίνεται - πολύ φοβούμαι ότι ελάχιστοι κατάλαβαν τους κινδύνους που υπάρχουν και στοιχηματίζω πως προετοιμάζονται για το επόμενο λάθος τους.
Στην κοινωνικά εύφλεκτη περίοδο που διανύουμε, με τον εκφυλισμό του μεγαλύτερου εκλογικά αριστερού κόμματος του οποίου είμαστε μάρτυρες, το μόνο που μας απομένει είναι να στοχαστούμε πάνω στον στίχο του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου, «την ελπίδα μου τη λέν' οδόφραγμα».