[Αγιογραφίες] Παραλλαγές
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Με την κίνηση που κάνουν στην έδρα οι δικαστές, σήκωσε μια κόλλα χαρτί και κάλυψε το πρόσωπό του. Ο Νίκος Παππάς θέλησε να προστατεύσει από αδιάκριτα βλέμματα τον διάλογο με τον διπλανό του στα κυβερνητικά έδρανα. Ηταν η ώρα που στο βήμα αναφλεγόταν ο Πάνος Καμμένος.
Η σκηνή δεν χρειάζεται δα και καμιά βαθιά σημειολόγηση. Φάνηκε ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Καμμένος επιχείρησε το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο έφερε σε άβολη θέση τον κυβερνητικό του εταίρο.
Η συγκατοίκηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ έχει υπεραναλυθεί από τη σκοπιά της ιδεολογικής ασυμβατότητας. Υποτίθεται ότι οι εταίροι είχαν απωθήσει τις διαφορές τους σε ένα ρεύμα μεταφυσικού χρόνου – όπου αμφότεροι μπορούσαν να παραμένουν δογματικά αγνοί. Ομως στο εδώ και το τώρα τα δύο κόμματα δεν είχαν διαφορές. Είχαν συμπέσει όχι μόνο στο μέτωπο της αντιμνημονιακής νιότης, αλλά και σε ζητήματα τακτικής.
Μπορεί ο Καμμένος να ερχόταν από θέση έξω δεξιά και ο Παππάς από τ’ αριστερά. Αλλά τίποτε δεν εμποδίζει έναν δεξιό κι έναν αριστερό να συνεννοηθούν για ζητήματα τόσο πρακτικά όσο, ας πούμε, ο προεκλογικός χειρισμός των καταγγελιών Χαϊκάλη περί χρηματισμού πριν από την προεδρική εκλογή.
ΣΥΡΙΖΑ και Καμμένος είχαν μάθει έτσι να συνεργάζονται «επιχειρησιακά» σε πεδία που δεν τα πιάνει το ραντάρ της ιδεολογικής ανάλυσης πολύ πριν αρχίσουν να κυβερνούν. Η ιδιαιτερότητα των τρόπων του προέδρου των ΑΝΕΛ συγχωρούνταν ως αθώα υπερβολή, όταν δεν χειροκροτούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα στη Βουλή ως υπερθετικός της κυβερνητικής γλώσσας.
Ο Καμμένος δεν έχει αλλάξει. Ομως, αν κρίνει κανείς από το αλλόκοτο σκηνικό στη Βουλή, αλλάζει ο βαθμός ετοιμότητας των κυβερνητικών του εταίρων να τον χειροκροτούν. Οι βόλτες με τα C-130, οι σέλφι της μακαριότητας, όπου οι εταίροι αγκαλιάζονται σαν παλιοσειρές, είναι η παραλλαγή που καμουφλάρει μια αστάθμητη πολιτική πραγματικότητα: Το κυβερνητικό δίδυμο δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί πάντα ως δίδυμο γιατί ο Καμμένος αυτονομείται.
Αυτή η αστασία του ενός εταίρου είχε φανεί ήδη από το πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησης. Από τον αυθορμητισμό του υπουργού Αμυνας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής – την άνεση με την οποία προσέφερε βάσεις στο Αιγαίο, επιστράτευε τους μετανάστες ως όπλο κατά του κακού Βερολίνου, ή μετεωριζόταν μεταξύ ΗΠΑ και Μόσχας.
Τότε οι αρρυθμίες πέρασαν σαν υποσημειώσεις στο δράμα της διαπραγμάτευσης. Σήμερα ο δεύτερος πυλώνας της συμπολίτευσης υπενθυμίζει πόσο εύκολα μπορεί να εξελιχθεί σε εστία αποσταθεροποίησης. Οχι λόγω ετεροδοξίας. Λόγω εγγενούς ανορθοδοξίας.
Google news
