[Εμπιστευτικά] «Ταξική ψήφος»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Απορώ με την απορία όσων ανακαλύπτουν κάθε φορά πως στη χώρα όπου ζούμε δεν πιστεύουμε όλοι τα ίδια, ούτε κάνουμε όλοι τα ίδια.
Πάρτε το παράδειγμα της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Πολλοί ενοχλήθηκαν από τη φορολόγησή της.
Από την άλλη είναι δυνατόν μια «αριστερή διακυβέρνηση» να μην έχει κάποιο ταξικό πρόσημο; Τι αριστερή θα ήταν;
Είναι δυνατόν δηλαδή να μην προάγει κάποιου είδους κοινωνικό εξισωτισμό και να μην εκφράζει μια δόση ταξικής αποστροφής, έννοιες που παραδοσιακά συγκροτούν τη βάση της Αριστεράς από γεννησιμιού της;
Θεωρώ λοιπόν απολύτως φυσιολογικό που την κυβέρνηση δεν την ενδιαφέρουν όσοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, ούτε όσοι παίρνουν συντάξεις πάνω από 1.000 ευρώ, ούτε όσοι έχουν εισόδημα μεγαλύτερο των 30.000 ευρώ ετησίως, ούτε όσοι ταλαιπωρούνται από τα capital controls, ούτε όσοι βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να καταρρέουν.
Γενικώς δεν την ενδιαφέρουν όσοι δεν είναι «δικοί» της – πολιτικά και κοινωνικά, εννοώ.
Και υπό αυτήν την έννοια, ο υπουργός Παιδείας έχει απόλυτο δίκιο όταν δηλώνει πως «όποιος θέλει να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο, αναλαμβάνει και το κόστος». Ετσι είναι. Η Αριστερά έχει στο επίκεντρό της τη δημόσια εκπαίδευση.
Αντιλαμβάνομαι την έκπληξη πολλών επειδή η Ελλάδα ουδέποτε είχε γνωρίσει μια τέτοια πολιτική προσέγγιση. Γενικώς το αξιακό πλαίσιο της κοινωνίας μας ήταν εξαιρετικά ευρύ και χαλαρό, χωρίς έντονα ιδεολογικά ή ταξικά χαρακτηριστικά.
Αλλά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο Τσίπρας έκρυψαν ποτέ ότι είναι αριστεροί και ότι με αριστερή λογική θέλουν να πορευτούν – όσο βεβαίως τους επιτρέπει το Μνημόνιο.
Στην πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε με έμφαση τα ταξικά χαρακτηριστικά της ψήφου της 20ής Σεπτεμβρίου (μίλησε για «ταξική ψήφο») και δεσμεύτηκε ότι αυτήν την ψήφο θα προσπαθήσει να μην απογοητεύσει. Οι άλλοι, δικό τους θέμα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια τέτοια δήλωση προθέσεων είναι ειλικρινής και σαφής. Ετσι το βλέπουν και δικαίωμά τους.
Είναι όμως και χρήσιμη. Διότι μόνο η ταξική ανάγνωση της εξουσίας εμποδίζει μια αριστερή διακυβέρνηση να καταρρεύσει. Υπενθυμίζω ότι το βασικό πολιτικό αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο δεκάμηνο είναι να μην αποτελέσει «αριστερή παρένθεση».
Οχι για κάποιον ειδικό λόγο. Αλλά «για να κυβερνήσουμε κι εμείς που δεν έχουμε κυβερνήσει».
Με άλλα λόγια, όσο αυξάνονται οι δυσκολίες της διακυβέρνησης τόσο θα οξύνεται η ταξική ρητορική. Αυτό έχει συμβεί όπου και όποτε κυβέρνησε η Αριστερά παγκοσμίως.
Ενίοτε κατέληξε σε τραγωδία. Το πιθανότερο στην περίπτωσή μας είναι να εξελιχθεί σε φάρσα.
Google news
