[Αγιογραφίες] Χελώνες

Είναι να σε πιάνει νοσταλγία. Η περικοπή των συντάξεων βαπτίζεται «επαναϋπολογισμός». Η κατάργηση των επικουρικών βαπτίζεται «ενοποίηση» με τις κύριες. Είναι σαν άλλοτε. Σαν τότε που μαθαίναμε να λέμε την τρόικα «θεσμούς» και το Μνημόνιο «πρόγραμμα».

Αυτή η παλινόρθωση του ρεπερτορίου των προπαγανδιστικών ευφημισμών συντελείται και με την επαναφορά των «νον πέιπερ» ως εργαλείων καθημερινής πολιτικής διαχείρισης. Υφολογικά η νέα πεϊπερολογία δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από την ορμή της «πρώτης φοράς». Εχει τον γνώριμο λυρισμό μπροσούρας. Σαν να τη γράφει το ίδιο χέρι. Το έμπειρο χέρι του Θόδωρου Μιχόπουλου.

Ο Μιχόπουλος είχε περάσει τα μπλουζ των «53». Περνούσε εκείνη τη μελαγχολία της συνιστώσας που ντρεπόταν για τη μνημονιακή στροφή. Και ήλπιζε να αποκαταστήσει διά παρθενορραφής την αριστερή της αγνότητα.

Ο ανέκαθεν στρατευμένος δημοσιογράφος είχε ήδη από την αρχή του καλοκαιριού απομακρυνθεί από το Μαξίμου. Συγκαταλεγόταν σε εκείνους που υποτίθεται ότι συγκρατούσαν τους εαυτούς τους να μη δείξουν το ξενέρωμά τους προεκλογικά και πληγώσουν το κόμμα. Ολοι τους υπόσχονταν ότι μετά τις εκλογές θα αποσύρονταν στην ησυχία τους – στην Αριστερά τής «απέξω». Αλλά για όλους αποδείχτηκε ακαταμάχητη η σαγήνη της Αριστεράς «από μέσα».

Ετσι και ο Μιχόπουλος επέστρεψε στο κυβερνητικό στερέωμα με όρεξη για δουλειές – αν όχι για να γράφει, τουλάχιστον για να μοιράζει. Μέσα από το Μαξίμου μοίραζε προχθές νύκτωρ την (προσωπική) επιστολή που έστειλε η Κατερίνα Σαββαΐδου στον Πρωθυπουργό, προκειμένου να φυτευτεί στα ΜΜΕ μια παράγραφος που η ίδια, όχι τυχαία, είχε απαλείψει από τη δημόσια δήλωσή της.

Τέτοιες είναι οι δουλειές που φαίνεται να απορροφούν το κυβερνητικό επιτελείο. Δουλειές που υπαγορεύει το «σύνδρομο Αλιέντε». Είναι κάτι σαν σύνδρομο βοναπαρτισμού από την ανάποδη. Σύμφωνα με την αυτοεικόνα που είχε πλάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν αρκούσε να κερδίσεις τις εκλογές για να πάρεις την εξουσία. Εκλογές – σύμφωνα με τις συριζαϊκές διατυπώσεις – είχε κερδίσει και ο Αλιέντε. Η εξουσία σήμαινε να ελέγξεις όλους τους πυλώνες εξουσίας εκτός κυβέρνησης.

Αυτό δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται χωρίς πολιτική των υπογείων. Χωρίς νον-πέιπερ, καρφώματα και βιντεοταινίες.

Ο Μιχόπουλος σε αυτό το σχήμα έχει ρόλο απλώς εκτελεστικό. Η προσωπική του αμφιταλάντευση όμως είναι ενδεικτική της συνθήκης που χαρακτηρίζει το κόμμα του. Πέρασε από τη δοκιμασία της εξουσίας χάνοντας όλη την ιδεολογική σκευή του. Κι έμεινε μόνο με την «ιδεολογία» της εξουσίας. Ετσι όχι μόνο επιβιώνει, αλλά κινείται σαν να του έφυγε ένα βάρος. Σαν χελώνα που συνεχίζει χωρίς το καύκαλο.