[Επιφυλλίδα] Η εξουσία του έρωτα

Στο μετρό της Πλατείας Συντάγματος, ώρα 12 το μεσημέρι. Λίγες ημέρες πριν, καθημερινή, σχεδόν ασφυκτική θα χαρακτήριζες τη διαρκώς μετακινούμενη κοσμοσυρροή. Οταν ακούγεται αίφνης το ουρλιαχτό μιας γυναίκας μεσόκοπης που, όταν γίνεται λόγος, φθάνει πεντακάθαρος στα αφτιά και των πιο απομακρυσμένων διερχομένων: «Ακου που θα με συλλάβετε να με πάτε στο Τμήμα γιατί δεν έχω εισιτήριο. Βοήθεια». Οι δύο νεαροί ελεγκτές οπισθοχωρούν και για να είμαστε ειλικρινείς, για δευτερόλεπτα τουλάχιστον – αν και κανείς από όσους είχαν συγκεντρωθεί κάνοντας χάζι δεν φάνηκε να είχε διάθεση να τους επιπλήξει – το ζόρισμά τους το ένιωθες απείρως πιο ασφυκτικό σε σχέση με το αντίστοιχο της διαμαρτυρόμενης γυναίκας.

Πολλά θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς, όπως για παράδειγμα ότι, σε περίπτωση που δεν θα ντρεπόσουν να ταπεινωθείς δημόσια, κάτι θα είχες να κερδίσεις. Εστω και αν αυτό το κάτι αντιστοιχεί στο αντίτιμο ενός εισιτηρίου, που δεν είναι φαίνεται εύκολο να μπορεί πάντα να το προμηθευτεί κάποιος. Φθάνει να θυμηθείς ότι συχνά, ενώ πλησιάζεις τα εκδοτήρια, υπάρχει ένας ταλαίπωρος που σου ζητάει δέκα ή είκοσι λεπτά, από τα ρέστα που σου επιστρέφει το μηχάνημα, προκειμένου να συμπληρώσει για να βγάλει το δικό του εισιτήριο.

Ή ακόμη να σκεφθείς ότι η κρατική εξουσία – στο πρόσωπο των δύο ελεγκτών – μπορεί να γίνεται εξαιρετικά ευάλωτη, φθάνει να μην ντρέπεται να ταπεινωθεί κανείς, όπως είναι το να ουρλιάζεις δημόσια. Κάτι που θα ήταν αδύνατον να το ισχυριστείς για την εξουσία που ασκεί ο έρωτας, αφού όσο ερωτευμένος και αν είναι κανείς αλλά και πρόθυμος να ταπεινωθεί ή ακόμα και να εξευτελιστεί, σε περίπτωση που μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου εκλιπαρεί τη συναίνεση του ανθρώπου που δεν αισθάνεται ερωτευμένος μαζί του, δεν πρόκειται να κερδίσει το παραμικρό.

Αν θυμηθούμε την κουβέντα που είπε στον Ν. Δ. Καρούζο ένας μοναχός στις 21 Απριλίου 1967, όταν ο ποιητής – που βρισκόταν στο Αγιον Ορος – του ανήγγειλε ότι έγινε δικτατορία, πως «τι δημοκρατία, τι δικτατορία, παιδί μου, όλα εμείς οι άνθρωποι είμαστε», εύκολα καταλήγεις στο συμπέρασμα πως είτε μιλάμε για την κρατική εξουσία είτε για την αντίστοιχη ερωτική μάλλον πρόκειται για ένα και το αυτό. Με την εντυπωσιακή ωστόσο διαφορά πως ο δημόσιος διασυρμός μπορεί να γίνεται πολύ πιο αποτελεσματικός προκειμένου να κερδίσει κανείς οτιδήποτε, σε σχέση με την ιδιωτική ταπείνωση, αν και θα φανταζόταν κανείς πως θα ίσχυε το ακριβώς αντίθετο.

Δηλαδή, με έναν άνθρωπο που για να συνυπάρχετε οι δυο σας μέσα σε έναν κλειστό χώρο σημαίνει πως υπάρχει μια σχέση ανάμεσά σας, θα μπορούσε ευκολότερα να συγκινηθεί ο άνθρωπος αυτός από ό,τι δύο άγνωστοι που φέρονται μάλιστα ως όργανα κρατικής εξουσίας. Αλίμονο όμως…