[Αγιογραφίες] Δημαροποίηση

Για τον Θεοδωράκη φταίνε οι δημοσκόποι. Εκείνοι έδωσαν την πλαστή εικόνα ότι υπήρχε ντέρμπι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Εκείνοι παραπλάνησαν τους ψηφοφόρους ρίχνοντάς τους στη χοάνη της πόλωσης.

Χωρίς να το ξέρει, ο επικεφαλής του Ποταμιού υιοθετεί έτσι κάτι που λένε κατ’ ιδίαν και μερικοί σκεπτόμενοι πασόκοι για το δικό τους κόμμα. Νιώθουν κι εκείνοι θύματα των γκάλοπ.

Το συμπέρασμα είναι ότι αμφότερα τα κόμματα – το ένα ερήμην του άλλου – έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται εαυτούς ως επιλογές πολυτελείας. Επιλογές εξαρτημένες από τις συνθήκες που θα διαμορφώνουν κάθε φορά οι «μεγάλες δυνάμεις».

Στο Ποτάμι πάντως η εξήγηση της ήττας δεν είναι ομόφωνη. Ο Σπύρος Λυκούδης, ας πούμε, λέει ότι δεν φταίνε μόνο οι δημοσκόποι. Φταίει και Το Ποτάμι που πότε «γάμπριζε» με τον ΣΥΡΙΖΑ και πότε εμφανιζόταν ως επιτήδειος ουδέτερος στον χώρο του ευρωπαϊκού τόξου.

Εντάξει, ο Λυκούδης το είπε πιο κομψά. Δείχνει όμως κι αυτός να έχει ξεπεράσει τη φάση του σιωπηλού συνοδοιπόρου, που βρήκε όχημα επανεκλογής και ησύχασε.

Το αποτέλεσμα των εκλογών φαίνεται ότι αποκάλυψε τις διαφορές πολιτικής κουλτούρας που στεγάστηκαν – έπειτα από ατελή ζύμωση – στο εγχείρημα Θεοδωράκη. Από τη μια η κουλτούρα Λυκούδη, που έχει γράψει πολλές ώρες καταδύσεων στις γραφειοκρατίες της βαθιάς Αριστεράς. Και από την άλλη, ο «εφηβικός» παρορμητισμός του Θεοδωράκη που αποστρεφόταν ως παλαιομοδίτικα τα όργανα και τις διαδικασίες. Το αποτέλεσμα ήταν η κομματική ζωή να εξαντλείται, σύμφωνα με τους έχοντες πολιτική πείρα, σε ένα χύμα brainstorming – σε χαλαρές συνεδριάσεις που δεν κατέληγαν ποτέ σε αποφάσεις, παρά γίνονταν μόνο για να εμπλουτίσουν τη δεξαμενή ιδεών του αρχηγού.

Ως οιονεί συνιστωσάρχης (διατηρεί ως ημιαυτόνομη ομάδα τους Μεταρρυθμιστές), ο Λυκούδης φαίνεται ότι πάει στο συνέδριο του Ποταμιού με όρεξη να ανοίξει τη συζήτηση όχι μόνο για τα εσωτερικά αλλά και για το υπαρξιακό δίλημμα: είμαστε ή δεν είμαστε Κεντροαριστεροί;

Μεταφρασμένο στη γλώσσα της μετεκλογικής πραγματικότητας το ερώτημα δεν μπορεί παρά να είναι «μιλάμε ή δεν μιλάμε με το ΠΑΣΟΚ» – αφού στην πολιτική γειτονιά δεν έχει μείνει κανένα άλλο μαγαζί όρθιο. Ο Θεοδωράκης αρνείται τον διάλογο. Αλλά ακόμη και ο Λυκούδης, που δεν τον αρνείται, δεν φαίνεται να μπορεί διατυπώσει πρόταση προσέγγισης πιο συγκεκριμένη από το «να είμαστε ανοιχτοί». Να μη σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλον. Να μαζευόμαστε να τα λέμε.

Η συζήτηση θυμίζει επικίνδυνα 2013. Θυμίζει εκείνη τη φρενήρη ακινησία για την Κεντροαριστερά, από την οποία ο Φώτης Κουβέλης είχε εξαιρέσει τον εαυτό του γιατί περίμενε στ’ αλήθεια να καβαλήσει εκλογικά το ΠΑΣΟΚ.

Ο Λυκούδης έφυγε κάποτε από τη ΔΗΜΑΡ. Αλλά δεν είναι σίγουρο ότι ξέφυγε από το μαράζι της δημαροποίησης.