Οι παρατηρητές το καταναλώνουν σαν να ήταν μεξικανική τελενοβέλα. Σαν ρηχό μελόδραμα. Για τους πρωταγωνιστές όμως η αναμέτρηση στη ΝΔ έχει περιωπή δράματος. Ιδιαίτερα δε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη το δράμα είναι ολίγον και οικογενειακό.
Ο Μητσοτάκης ήξερε ότι, όταν θα ερχόταν η ώρα του, κάποιοι στη ΝΔ δεν θα σκέφτονταν ποτέ να τον ψηφίσουν μόνο και μόνο λόγω του επωνύμου του. Εργάστηκε ωστόσο για αυτή την ώρα μεθοδικά και υπομονετικά - έχοντας πάρει μια ισχυρή πρόγευση κατά τα χρόνια που, λόγω ονόματος, έμενε έξω από τη διανομή των χαρτοφυλακίων.
Εκ των υστέρων φαίνεται ότι δεν περίμενε απλώς τη σειρά του στην επετηρίδα. Είχε κόψει τον λώρο όταν αρνήθηκε να ακολουθήσει την Ντόρα στην έξοδο από τη ΝΔ. Και ανταμείφθηκε μόνο σε δεύτερο χρόνο από τον Σαμαρά, που του έδωσε πρώτη φορά υπουργικές ευθύνες.
Η δεύτερη πράξη αυτονόμησης που κανείς δεν φαίνεται να θυμάται πια ήταν παραδόξως η πιο πρόσφατη: η απόφασή του να είναι ο μόνος βουλευτής της ΝΔ που αρνήθηκε να ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ηταν μια κίνηση αντικαραμανλικού φορτίου, που έδειχνε σπάνια αδιαφορία για τους εσωκομματικούς συσχετισμούς από κάποιον που ετοιμαζόταν να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος.
Βαρύ επώνυμο και αντίπαλες φατρίες: αυτά ήταν για την υποψηφιότητα Μητσοτάκη τα προβλέψιμα εμπόδια. Εκείνο που μάλλον ήταν απρόβλεπτο - τουλάχιστον για τους αμύητους - ήταν η απόσταση της Μπακογιάννη, που περιορίστηκε σε μια μονολεκτική φιλοφρόνηση - εκείνο το σιβυλλικό «εννοείται». Τόσο της επέτρεψε ο υπολογισμός ότι ο επόμενος Μητσοτάκης που θα διεκδικήσει την αρχηγία της ΝΔ μπορεί και να μη λέγεται Μητσοτάκης.
Το δεύτερο γνησίως απροσδόκητο εμπόδιο για τον Κυριάκο φαίνεται ότι είναι ο Αδωνις. Οχι επειδή ο Γεωργιάδης έχει την ευχέρεια να το παίζει Σταχτοπούτα - εμφανίζοντας εαυτόν ως τον «γιο του βιβλιοπώλη» που τολμά απέναντι στους πρίγκιπες. Αλλά επειδή είναι ο μόνος από τους υποψηφίους που φιλοδοξεί να κοντράρει τον Μητσοτάκη στην έδρα του μητσοτακισμού - του φιλελευθερισμού που δεν φοβάται να συστηθεί με το όνομα του.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το ακροατήριο - της όποιας μεσαίας τάξης εξακολουθεί να επιβιώνει και να πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις - είναι ο φυσικός χώρος του Μητσοτάκη. Αλλά δεν είναι σίγουρο ότι πρόκειται για ένα ακροατήριο που θα σπεύσει στη γαλάζια κάλπη, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ισοσκελίσει τα ένστικτα της Λαϊκής Δεξιάς.
Κάποιοι, επικαλούμενοι το ενδομητσοτακικό σχίσμα, φαντάζονταν τη ΝΔ σε φάση Μίλιμπαντ εναντίον Μίλιμπαντ. Ομως το κόμμα δίνει την εντύπωση ότι κινείται ήδη σε άλλο ρεύμα χρόνου. Η αλλεργία προς τα κομματικά «συστήματα» είναι μόνο το σύμπτωμα. Η νόσος είναι το σύνδρομο Κόρμπιν. Τα τζάκια σβήνουν. Και το σύνδρομο ετοιμάζεται να μπουκάρει από την καμινάδα.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από