Χαιρετίσματα στον Μπερλινγκουέρ

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου ήταν περίπου αναμενόμενο. Η λογική του «μικρότερου κακού» είναι συμβατή με το κλίμα της απογοήτευσης που έχει επικρατήσει σε ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε γιατί «τουλάχιστον ο Τσίπρας το πάλαιψε». Ηταν το βασικό επιχείρημα που θυμίζει κάτι από την αχλύ της 5ης Ιουλίου. Από την άλλη, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν στην εκλογική περίοδο, και όχι μόνο, οι της Λαϊκής Ενότητας χάρισε το κόμμα στην ομάδα του Τσίπρα, ενώ Λαφαζάνης και λοιποί έγιναν πλέον εξωκοινοβουλευτικοί.

Βέβαια η κομματική νίκη του Τσίπρα είναι πύρρειος, διότι το κόμμα μοιάζει περισσότερο με φάντασμα, παρά με κομματικό οργανισμό. Τον ρόλο της Αριστερής Πτέρυγας τον έχουν πλέον σχεδόν μόνο οι παλιοί «ΑΚΟΑδες», οι οποίοι και θα πρέπει να ψηφίσουν τους εξαιρετικά επαχθείς εφαρμοστικούς νόμους. Η ισχυρή δεξιά μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ όσο κι αν διανθίζεται από ορισμένους εκ των 53 με αναφορές στον Μπερλινγκουέρ, δεν είναι τίποτα άλλο από ένας δεξιός σοσιαλδημοκρατικός σχηματισμός – ό,τι δηλαδή ήταν και το ΚΚΙ, σοσιαλδημοκρατία με σφυροδρέπανο. Για τον ίδιο λόγο και η Λαϊκή Ενότητα είχε τόσο κακές εκλογικές επιδόσεις. Διότι προσπάθησε να δείξει πως αυτή είναι ο καλός και καθαρός ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο Λαφαζάνης κ.λπ., κ.λπ.

Οι εκλογές λοιπόν τελείωσαν, η νέα κυβέρνηση συγκροτήθηκε και τρέχει πλέον να εφαρμόσει το τρίτο Μνημόνιο της 14ης Αυγούστου. Το ερώτημα που τίθεται τώρα πλέον εκ των πραγμάτων είναι πώς μπορούν να οικοδομηθούν οι νέες κοινωνικές αντιστάσεις, ενώ φυσικά πρέπει να γίνει και η πολιτική αποτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι συνεχίζουν να είναι στον δρόμο έχουν και την ευθύνη για την ανασυγκρότηση του κινήματος. Τα πράγματα σίγουρα δεν είναι εύκολα, σημαντικό τμήμα της κοινωνικής συνείδησης βρίσκεται σε φάση παθητικοποίησης και μοιρολατρίας. Θα δούμε όμως τι μπορεί να γίνει. Οσον αφορά ωστόσο την πολιτική αποτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ, τίθεται και πάλι ένα ερώτημα: μπορείς να ζητάς από ανθρώπους πράγματα που τους υπερβαίνουν; Επί παραδείγματι, η «παλιοπαρέα» του πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού μπορείς να έχεις την απαίτηση να ηγηθεί εργατικής επανάστασης; Αστεία πράγματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ούτε μεταλλάχθηκε ούτε η ομάδα Τσίπρα πρόδωσε. Το πολιτικό τους εκκρεμές έφτασε στο όριο που ήταν δυνατόν και μετά άλλαξε φορά. Αυτή είναι η αλήθεια όσο οδυνηρή κι αν φαντάζει σε ανθρώπους που είχαν αυταπάτες. Υπάρχει όμως και ένα ακόμη συμπέρασμα, η τακτική που στην αργκό της Αριστεράς αποκαλείται «ανασύνθεση», δηλαδή συνύπαρξη αντικαπιταλιστών και ρεφορμιστών στο ίδιο κόμμα, είναι πλέον νεκρή. Ας τη θάψουμε κι ας προχωρήσουμε. Το μέλλον τελικά μπορεί να διαρκεί πολύ.