[Εναλλακτικά] Ψηφιακός όχλος

Κι εγένετο μίνι ανασχηματισμός εν μέσω facebook και twitter. Ο Δημήτρης Καμμένος ήταν ένας απρόσεκτος ακραίος. Αν τελικώς αποδειχθεί πως αυτά που έγραφε στο Ιντερνετ ήταν δικά του και όχι ενός εκ των δεκαπέντε διαχειριστών του λογαριασμού του, όπως υποστηρίζει. Ο Τσίπρας άκουσε αμέσως το ταμ-ταμ του ιντερνετικού θυμού και σε χρόνο dt τον ξήλωσε από την κυβέρνηση. Το θέμα όμως δεν είναι (μόνο) εκεί. Κι αυτό αφού το «Καμμένος gate» λύθηκε αμέσως και μάλιστα δίνοντας credit στο προφίλ του Πρωθυπουργού, εμφανίζοντάς τον να ακούει την κοινωνία.

To θέμα είναι σε μια όψη της μετα-δημοκρατίας μας: ο ψηφιακός όχλος συνδιαμορφώνει. Συναποφασίζει. Ή, για να το πούμε, αλλιώς: οι προσωπικοί λογαριασμοί σε facebook και twitter λογίζονται ως δημόσιος λόγος. Ενα τιτίβισμα μπορεί να σε στείλει στο σπίτι σου. Και από το μικροσκόπιο της ιντερνετικής αστυνομίας δεν ξεφεύγει τίποτε. Εξάλλου, τα ποσταρίσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι λόγια της προφορικότητας του καφενείου. Είναι γραπτά που μένουν – για να θυμηθούμε τους Λατίνους. Είναι ντοκουμέντα που καταχωρίζονται. Και εν πάση περιπτώσει, στη συγκυρία μας υπάρχει πολύς κόσμος που έχει άπλετο χρόνο να εντοπίζει τις παρασπονδίες.

Δικαιώνω τον Καμμένο; Οχι. Οι γραπτές απόψεις που παρουσιάστηκαν μου είναι εντελώς απεχθείς. Ο ίδιος ο Τσίπρας έχει μέρος της ευθύνης για την επιλογή του. Χρειάζεται όμως παραπάνω σκέψη για τη λειτουργία του ψηφιακού όχλου, που ανεβοκατεβάζει πια και υπουργούς. Για παράδειγμα, μια ακραία άποψη ενός πολιτικού σε καφενείο τις δεκαετίες του ’80 ή του ’90 (όταν δεν είχαμε μέσα κοινωνικής δικτύωσης) θα μπορούσε να τον οδηγήσει σπίτι του; Προφανώς όχι, ακόμη και αν επαναλαμβανόταν ανά τακτά διαστήματα. Το κείμενο εξάλλου είναι πάντα αναμφισβήτητο. Εχει τη δική του αλήθεια και ύλη. Μας κυνηγάει.

Εδώ όμως και πέραν της δύναμης του facebook ή του twitter, υπάρχει και κάτι άλλο. Πόσο έχει υποχωρήσει η δημοκρατία μας ώστε να μην έχουμε εικόνα για τους εκλεγμένους μας άρχοντες; Μήπως η εικόνα αυτή είναι απολύτως φωτισμένη και απλώς την κρύβουμε κάτω απ’ το χαλάκι μέχρι να παρέμβουν οι σταυροφόροι της Αλήθειας, δηλαδή ο ιντερνετικός όχλος; Ή μήπως, πάλι, ανοίγει ένας παράξενος δρόμος όπου από το λάπτοπ ή το κινητό σου θα μπορείς να κρεμάσεις έναν πολιτικό με αφορμή ένα δικό του τιτίβισμα; Οι πολιτικοί οφείλουν να σέβονται τη δημοκρατία. Οι πολίτες οφείλουν να ξαναβρούν τη χαμένη συμμετοχή τους στα κοινά. Που δεν έχει σχέση με τον ψηφιακό λιθοβολισμό. Και η κοινωνία χρειάζεται ένα γερό restart.