[Στην ανάπαυλα] Τα μεθεόρτια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Εβλεπα τα πρόσωπα που (απο)συνθέτουν την εκ της τέφρας αναγεννωμένη κυβέρνηση κι εκτός των άλλων φαιδρών ένα μεγάλο ερωτηματικό εσχηματίσθη εντός μου.
«Μπορούν αυτά τα πρόσωπα – δεν λέω φάτσες, δεν θα τους υποτιμήσω -, μπορούν λοιπόν, όχι να εφαρμόσουν ένα δυσβάσταχτο μνημονιακό πρόγραμμα, δεν πάω τόσο μακριά, πάω στα βασικά. Μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα;».
Μπορεί το έσω ερώτημα να ήταν ένα, αλλά οι απαντήσεις έφτασαν από παντού χιλιάδες, και μονολεκτικές.
Οχι. Οχι. Οχι. Και χίλιες φορές όχι.
Και δεν μιλάω σαν ειδήμων αυτή τη στιγμή. Μιλάω σαν απλός λαός. Κι ως γνωστόν ο λαός, εκτός των άλλων πολλαπλών αδιαμφισβήτητων προτερημάτων του, είναι και σοφός.
Και ιδού η απόδειξη. Την περασμένη συννεφιασμένη Κυριακή που «’μοιαζε στην καρδιά μου», έβγαλε – με την ψήφο του πάντα – τον Τσίπρα πρώτο με 7,5 μονάδες διαφορά, τη Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και τον Λεβέντη στη Βουλή.
Αν αυτό δεν είναι Σοφία Λαού, τι είναι; Σοφία Βέμπο;
Σας παρακαλώ. Σας παρακαλώ. Προχωρήστε στον διάδρομο.
Θα μου αντιτάξετε. «Δεν μας λες, ρε φίλε, βλέπεις σε κάνα άλλο κόμμα τίποτις καλύτερο και μας το κρύβεις για να μας κάνεις έκπληξη;».
Να πω την αλήθεια, όχι, σε άλλο κόμμα από μόνο του δεν βλέπω.
Βλέπω όμως ότι αν πάρεις τρεις – τέσσερις ανθρώπους από όλα – ΟΛΑ – τα κόμματα, μια χαρά κυβέρνηση φτιάχνεις, και φτιάχνεις και λίγο τον έρημο τον τόπο σου που πάει κατά πού ‘στράφτει.
Αλλά έχουμε αυτό το ο καθένας σπίτι του, κοτσιλιά στη μύτη του.
Και μην ακούω αυταπάτες του ύφους «έλα, μωρέ, αυτοί πόσο θα κρατήσουνε;».
Πολύ θα κρατήσουνε. Πάρα πολύ. Γιατί κι αν πέσουνε (δεν σ’ τα ‘πα), ο σοφός λαός πάλι θα τους ψηφίσει. Ή, για να το πούμε καλύτερα, πάλι θα ΤΟΝ ψηφίσει.
Και θα τον ξαναψηφίσει διότι του έχει λατρεία, παιδί μου. Τον θέλει τον άνθρωπο, πώς να το κάνουμε.
Τον γουστάρει τον Τσίπρα γιατί είναι νέος, ωραίος, κι ένα άλλο τρίτο προτέρημα, πολύ σημαντικό που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, αλλά μη δίνεις σημασία.
Προς το παρόν ας θαυμάσουμε τον κύριο Φίλη, υπουργό Παιδείας. Πώς άντεξε εκείνο το καημένο το άσπρο το πουκάμισο στην ορκωμοσία; Αφού σ’ ένα σημείο έτοιμο ήτανε το ένδυμα να σηκώσει τον γιακά του και να φύγει. Ευτυχώς που υπήρχε από πίσω ο συνάδελφος εν τη σκηνή και διεθνούς φήμης περφόρμερ Pelegrini και του κράταγε τα μπόσικα του Κοτζαμυπουργού και γλιτώσαμε το καυτό αυτό θέαμα.
Ας κρατήσουμε όμως και λίγο απ’ τον θαυμασμό μας για την κυρία Θεανώ και το φοβερό υπουργικό της σχέδιο που είναι μια πιστή εφαρμογή της συνταγής «ντομάτες γεμιστές» και «κολοκύθια στα πάτερα».
Τέλος, εγώ θα μείνω στον θερμό εκείνο εναγκαλισμό των Τσίπρα – Καμμένου που έκανε να σκάσει το χείλι κάθε πικραμένου.
Μόνο η κυρία Βούλα στο θέατρο είχε κάποιες αντιρρήσεις και τις εξέφρασε με το εξής απλό:
«Τι αγκαλιά ήταν εκείνη, παιδί μου, να σου ‘ρχεται να βγάλεις μέχρι και τ’ αβγό του Πάσχα».
Google news
