ΑΜΗΧΑΝΟ ΚΟΜΜΑ

Υστερα από τρεις μεγάλες εκλογικές ήττες μέσα σε εννέα μήνες, η Νέα Δημοκρατία οδηγείται άρον άρον σε διαδικασία εκλογής νέου προέδρου: η κίνηση θεωρείται από πολλούς – εντός και εκτός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης – ως αυτονόητη. Είναι όμως άλλο ένα σύμπτωμα της χρόνιας παθογένειας της συντηρητικής παράταξης.

Η προσφυγή στη βάση για την εκλογή αρχηγού δείχνει βεβαίως τις καλές προθέσεις του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος δεν επιθυμεί να χαρακτηριστεί καρεκλοκένταυρος, έπειτα από μία εκλογική ήττα με διαφορά 7,5 μονάδων. Ομως με τέτοιες διαδικασίες το πρόβλημα εντοπίζεται στα πρόσωπα και όχι στην πολιτική του κόμματος.

Ενδεικτικό της αμηχανίας που κυριαρχεί στη Νέα Δημοκρατία είναι ότι δεν προχωρεί – πριν από την εκλογή αρχηγού – σε συνέδριο αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα της. Ενα κόμμα εξουσίας που συρρικνώνεται από το 2009 – και δεν συζητά καν τις αιτίες αυτής της εξέλιξης – δεν θα διασωθεί με την εκλογή προέδρου. Ειδικά μάλιστα σε μια στιγμή που είναι σαφές ότι η συντηρητική παράταξη δεν έχει ενιαία γραμμή: οι εκπρόσωποι μιας σκληρής Δεξιάς και οι οπαδοί ενός κεντροδεξιού μεσαίου χώρου δεν έχουν πλέον πολλά κοινά – χωρίς μάλιστα να υπάρχει η εξουσία που λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία.

Επομένως αν δεν αποφασίσει η Νέα Δημοκρατία τι κόμμα είναι, με ποιους πάει και ποιους αφήνει, δεν έχει νόημα η αναζήτηση αρχηγού. Εκτός κι αν τον θέλουν αναλώσιμο.