[Αμφίσημα] Δρυός πεσούσης

Πριν από πολλά χρόνια ο Τζο Λούις έγινε στόχος προσβλητικών σχολίων από ρατσιστές. Οταν τον ρώτησαν «γιατί δεν τους χτύπησες;», εκείνος αναρωτήθηκε: «Δηλαδή αν κάποιος προσέβαλλε τον Καρούζο, θα του τραγουδούσε άρια;».

Ο Τζο Λούις ήταν ένας από τους σπουδαιότερους πυγμάχους όλων των εποχών και για δώδεκα χρόνια, από το 1937 μέχρι το 1949, κατείχε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών. Η πιο εύκολη λύση για τον Αφροαμερικανό θα ήταν να λύνει τις διαφορές του με το ξύλο. Ομως όχι. Συμφωνούσε με την άποψη του Χένρι Μίλερ πως ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί είναι καταδικασμένο. Με τη στάση του ο Λούις μας έδειχνε πως η βία πιθανόν δεν είναι τόσο τυφλή όσο προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν;  

Οταν η βία, λεκτική ή σωματική, δεν παρεκκλίνει από το προγραμματισμένο της δρομολόγιο καταλήγοντας πάντοτε στο επιθυμητό αποτέλεσμα που μπορεί να είναι μια κλωτσιά σε δημοσιογράφο, ένα γιαούρτι σε πολιτικό, μια απειλή σε αθλητή, ουδείς μπορεί να μιλήσει για απώλεια της όρασής της.

Τα ψέματα συντηρούνται από την ποδηγετούμενη από τους σημερινούς φαραώ βία και το αντίστροφο.

Οι αρχαίοι που είχαν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη δράση των ποδηγετών αναφέρονταν στα μελλούμενα χωρίς να γίνονται πάντοτε αντιληπτοί.

Πιο ξεκάθαρος απ’ όλους ήταν ο Μένανδρος όταν είπε το περίφημο «δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται». Πόσοι το κατάλαβαν είναι άλλο θέμα.