[Εμπιστευτικά] Δύο κόσμοι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Δύο χώρες. Δύο λαοί. Οπως θέλετε πείτε το. Δύο εκατομμύρια από τη μια μεριά. Δύο εκατομμύρια από την άλλη. Συν – πλην κάτι ψηλά.
39,2% πήραν οι μεν την Κυριακή. Από 41,1% τον Ιανουάριο.
38,5% οι άλλοι. 38,56 είχαν πάρει τον Ιανουάριο και 38,6% ήταν το Ναι στο δημοψήφισμα!
Οι μεν κατεβαίνουν με δύο κόμματα και οι δε με τρία. Οπως είναι λογικό, κέρδισαν εκείνοι που κατέβηκαν με τα δύο.
Δύο κόσμοι. Χωρίς γέφυρες στοιχειώδους επικοινωνίας. Χωρίς κοινή αντίληψη των πραγμάτων και της πραγματικότητας.
Χωρίς ουσιαστική ανταλλαγή επιχειρημάτων αφού σχεδόν δεν υπάρχει βάση για συζήτηση. Για να το πω απλά, οι μεν δεν καταλαβαίνουν τους δε και ούτε προσπαθούν να τους καταλάβουν – σαν να μην τους ενδιαφέρει.
Είναι εντυπωσιακό ότι στην Ελλάδα ήλθαν τα πάνω κάτω το τελευταίο οκτάμηνο και οι μετακινήσεις ψηφοφόρων μεταξύ τους αποδείχτηκαν ανάξιες λόγου. Οι κάλπες έβγαλαν συνολικά το ίδιο αποτέλεσμα.
Δεν είναι η σταθερότητα της πεποίθησης. Είναι η ακινησία που προκύπτει από την παντελή απουσία συναντίληψης για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Είναι δύο κόσμοι που ζουν σε διαφορετικούς κόσμους.
Ακόμη και οι ίδιες λέξεις φέρουν άλλο νόημα.
Στο «παλέψαμε σκληρά αλλά…» οι μεν καμαρώνουν, οι δε κοροϊδεύουν. Στο «σταθήκαμε όρθιοι» οι μεν χειροκροτούν, οι άλλοι δεν βλέπουν κανέναν όρθιο. Στην επίκληση της «αξιοπρέπειας στην ήττα» οι μεν συγκινούνται, οι δε σταυροκοπιούνται.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η χώρα είναι κομμένη στα δύο. Οχι με την έννοια ενός βίαιου διχασμού, ευτυχώς τα πάθη έχουν καταλαγιάσει.
Αλλά ακόμη και η κοινωνική πόλωση δεν επαρκεί για να ερμηνεύσει πλήρως το φαινόμενο. Δεν είναι απλώς φτωχοί εναντίον πλουσίων. Ούτε πατρίκιοι εναντίον πληβείων.
Είναι κυρίως ένας κόσμος συγκίνησης που συγκρούεται με έναν κόσμο πραγματισμού. Δύο διαφορετικά είδη νοημοσύνης που παράγουν αποκλίνουσες συμπεριφορές.
Οι μεν ανατριχιάζουν με τη «λίστα Λαγκάρντ». Οι δε με τους φόρους που θα πληρώσουν.
Η μεγάλη επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι κατάφερε να προσωποποιήσει τον κόσμο της συγκίνησης.
Ακόμη και η στάση του Λαφαζάνη που ήταν η εύλογη αντίδραση σε μια πολιτική ανακολουθία σαρώθηκε από τη συγκινησιακή πλημμυρίδα.
Ο πραγματισμός αντιθέτως δεν έχει βρει ακόμη τον εκφραστή του.
Η παράταξή του είναι και διασπασμένη, φθαρμένη και ακέφαλη. Η ανασύνθεσή της είναι περίπου προϋπόθεση επιβίωσης.
Μόνο που προσοχή: δεν πρέπει να κάνει λάθος στο κάστινγκ. Δεν ψάχνει έναν Τσίπρα. Πρέπει να γράψει τη δική της παρτιτούρα από την αρχή. Αλλά με τους δικούς της κώδικες και τη δική της λογική.
Ε και με κάτι πιο φρέσκο!
Google news
