[Εναλλακτικά] Σιγά μην κλάψω

Πριν ακριβώς από δύο χρόνια, τη νύχτα της 17ης προς τη 18η Σεπτεμβρίου ο Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός στο Κερατσίνι από ναζιστικό μαχαίρι. Το σοκ ήταν για τους νοικοκυραίους. Γιατί τα λαϊκά στρώματα και το κινηματικό κομμάτι ήξερε πως ήταν ζήτημα χρόνου κάτι τόσο τραγικό. Και τότε και σήμερα φάνηκε να παλεύουν δύο τάσεις για την καταπολέμηση του φαινομένου. Η πρώτη ήταν αυτή που έλεγε πως ο φασισμός τσακίζεται με την ακτιβιστική δράση απ’ τα κάτω σε γειτονιές και σχολεία. Η άλλη έλεγε πως το θέμα είναι η ατζέντα του και η νομική περικύκλωσή του. Σήμερα, δύο χρόνια μετά και οι δύο τάσεις φαίνεται να έχουν χάσει. Οι αντιφασιστικές πρωτοβουλίες σε γειτονιές – στις οποίες έπαιξε κυρίαρχα και ο ΣΥΡΙΖΑ – μοιάζουν μουδιασμένες. Η δίκη στελεχών της ΧΑ φαίνεται να έχει παραπεμφθεί στις καφκικές καλένδες. Δεν μπορεί να βρεθεί αίθουσα για να γίνει. Με συνεχείς αναβολές.

Η στρατιωτική πτέρυγα του φασισμού παραμένει στο σκοτάδι. Τροφοδοτούμενη όμως και από κάτι καινούργιο. Τώρα το «αντιμνημόνιο» μοιάζει σχεδόν ολότελα δικό της. Και κάτι ακόμη που κάνει το μείγμα εκρηκτικό: η πρωτοφανής προσφυγική ροή φτιάχνει τον νέο ξενοφοβικό λόγο. Τα τείχη και τα δακρυγόνα κατά των μεταναστών στην Ουγγαρία δίνουν την εντύπωση ότι είναι τραγικά, έχουν όμως τη σιωπηρή αποδοχή του μέσου Ευρωπαίου. Το αβγό του φιδιού, αχαρτογράφητο σήμερα, έχει επωαστεί για τα καλά. Η ατζέντα του δεν περιορίζεται στα παλιά ιδεολογικά σχήματα. Και η φιλοπληβειακή ρητορική έχει τώρα και άλλο έδαφος μετά τη Συμφωνία της 12ης  Ιουλίου που μετακίνησε τον ΣΥΡΙΖΑ πιο κεντρικά.

Οι παλιοί αριστεροί προειδοποιούσαν από το 2010 πως η φτώχεια δεν ριζοσπαστικοποιεί ευθύγραμμα τον κόσμο. Η επισφάλεια ιστορικά τον έστρεφε στις πιο ακραίες ατζέντες. Ή τον αναδίπλωνε εθνικά. Η σημερινή μαζική μελαγχολία της Αριστεράς για το επτάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ίσως ακόμη πιο ενισχυτική του νέου ακραίου εδάφους. Η οικειοποίηση εκ μέρους του ναζισμού των πιο λαϊκών τελετουργιών είναι ακόμη μια μεταβλητή στην εξίσωση του μίσους. Σήμερα πια συσσίτια κάνουν μόνο η Εκκλησία και η ΧΑ. Οπως το ΕΑΜ στη μακρινή Κατοχή 1941-1945. Βουβά σχεδόν ένα μέρος των συμπολιτών μας θα εκφραστεί ανάλογα και στην κάλπη. Ο αντιπολιτικός λόγος διαφόρων δυνάμεων, ο πλατύς λαϊκισμός σε μια σειρά τομέων και η εκ προοιμίου σύγκλιση των κομμάτων που σχεδόν επιβάλλει ο ξένος παράγοντας είναι επίσης κάτι που οφείλει να προσμετρηθεί. Η αλληλεγγύη και η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η αναχαίτιση της φτωχοποίησης είναι τα μόνα αντίβαρα. (Καλή ψήφο!)