[Επιφυλλίδα] «Δάκρυα» στο Ιντερνετ

Για όσους αγαπήσαμε την εφημερίδα «Αυγή» είναι οδυνηρό να τη βλέπουμε να ξεπέφτει όλο και πιο πολύ σε έναν λαϊκισμό που δεν έχει να κάνει μόνο με εγχώριες πολιτικές «αλήθειες», αλλά και με θέματα ηθικής τάξεως που ενέχουν μια οικουμενική διάσταση. «Παγκόσμιος θρήνος για τον μικρό Αϊλάν» έγραφε η πρώτη σελίδα της την περασμένη Παρασκευή, κάτω από τον ηχηρό επανώτιτλο «Η ανθρωπότητα ξεβράστηκε στην ακτή», και είναι γνωστό σε ποιο περιστατικό και σε ποια φωτογραφία αναφερόταν.

Τι είδους όμως θρήνος είναι αυτός, και μάλιστα παγκόσμιος, που δεν εκφράστηκε ως ένα δάκρυ καν όταν έγινε γνωστό τον περασμένο Απρίλιο πως κάθε δύο ώρες πνίγεται ένας μετανάστης στη Μεσόγειο – εδώ και πόσα χρόνια άραγε; -, δηλαδή 4.380 μετανάστες τον χρόνο. Πώς γινόταν να λουφάζει και να μην τον παίρνουμε είδηση τον θρήνο αυτόν, τον περασμένο επίσης Απρίλιο, όταν 180 μίλια από τη Λαμπεντούζα και 160 μίλια από τη Μάλτα πνίγηκαν 900 πρόσφυγες γιατί οι διακινητές τούς είχαν κλειδώσει στο αμπάρι του αλιευτικού σκάφους που τους μετέφερε.

«Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε, γέμισε το Ιντερνετ με τις φωτογραφίες του μικρού Αϊλάν Κούρντι, δεν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο» ακούσαμε να λένε. Αν το Ιντερνετ υπάρχει για να μαθαίνουμε πόσο ευαίσθητος είναι ο άλφα και ο βήτα μπροστά σε ένα τρομερό περιστατικό, τότε καμία απολύτως αντίρρηση. Αν το θέμα όμως είναι μια πραγματική ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας που θα αποτρέψει μελλοντικά τον πνιγμό ακόμη και ενός ανθρώπου, ο διαδικτυακός τρόπος της κοινοποίησης του πνιγμού μάλλον προκαλεί τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Ενας άνθρωπος που λογαριάζει τον εαυτό του ως επαναστατημένο επειδή απλώς αγανακτεί – και μάλιστα προσωρινά – στη θέα μιας αποτρόπαιας εικόνας κάθε άλλο παρά έχει τη διάθεση να ξεβολευτεί ο ίδιος. Που είναι η πρώτη και η τελευταία βέβαια προϋπόθεση για να αλλάξει κάτι για τους άλλους. Μην μπερδεύουμε τις δουλειές μας, όπως μπορούμε να τις κάνουμε λόγω της ευκολίας που μας προσφέρει το Ιντερνετ, με μια αλλαγή που για να συμβεί χρειάζεται να επιβάλλουμε πολύ σκληρούς όρους στον εαυτό μας.

Μια αλλαγή είναι αδύνατο να προέλθει χάρις σε ένα μέσον όπως το Ιντερνετ, το οποίο συνιστά μια σύλληψη απολύτως επιχειρηματική και αν μας χρειάζεται γιατί μας προσφέρει ευκαιρίες για να ταξιδέψουμε ή για να διασκεδάσουμε φτηνά είναι το λιγότερο ηλίθιο να φαντάζεται κανείς ότι θα μας ξεκουνήσει από τη θέση μας, ακόμη κι αν μας έδειχνε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη να θαλασσοπνίγεται.

Η προσδοκώμενη καλύτερη τιμή ενός εισιτηρίου ή μιας διασκέδασης προς όφελός μας μεταβάλλει ακόμα και το μεγαλύτερο δράμα – για το μέσον που τα συστεγάζει – σε ένα άλλοθι προκειμένου να εκφραστεί μια ευαισθησία συνώνυμη της αναισθησίας.