[Εμπιστευτικά] Μεταμόσχευση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Παράλληλα με τις εκλογές στην Ελλάδα, μια άλλη εκλογική αναμέτρηση διεξάγεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Εργατικό Κόμμα θα βγάλει νέο αρχηγό.
Φαβορί είναι ο Τζέρεμι Κόρμπιν. Ενας συμπαθέστατος (και το εννοώ…) βουλευτής του Βόρειου Λονδίνου, ιδιαίτερα αγαπητός στα συνδικάτα και τα κομματικά μέλη, οικολόγος, μάλλον μαρξιστής και αριστερός που θέλει να εθνικοποιήσει ξανά τα πάντα. Σιδηροδρόμους, ηλεκτρικό, φωταέριο…
Με άλλα λόγια, το είδος του πολιτικού που αν γίνει αρχηγός των Εργατικών θα ανοίξει τον δρόμο να κυβερνά ο Κάμερον για καμία δεκαετία ακόμη. Οι βρετανοί ψηφοφόροι δύσκολα στέλνουν συριζαίους στην Ντάουνιγκ Στριτ.
Ο κίνδυνος πολιτικού αφοπλισμού του Εργατικού Κόμματος είναι ορατός.
Ο Τόνι Μπλερ (ο οποίος δεν ξέρω πόσο αριστερός είναι, αλλά σίγουρα σκαμπάζει από εκλογές αφού έχει κερδίσει τρεις, τέσσερις…) θεώρησε σωστό να προειδοποιήσει το κόμμα του.
Να προειδοποιήσει δηλαδή ότι ο Κόρμπιν μπορεί να είναι συμπαθητικός και εναλλακτικός, αλλά αυτό δεν αρκεί για να οδηγήσει το Εργατικό Κόμμα στην εξουσία.
Τους το είπε λοιπόν ρητά και κατηγορηματικά.
– Αν τον έχετε στην καρδιά σας, τότε να κάνετε μεταμόσχευση καρδιάς!..
Θεωρώ τη συμβουλή χρήσιμη, ενδεδειγμένη κι ευρείας εφαρμογής. Οποτε οι ψηφοφόροι πάνε να ψηφίσουν με καρδιά, γινάτι, οργή ή γενικώς με συγκίνηση και συναίσθημα, βγάζουν τέρατα.
Αντιθέτως, πολύ περισσότερο βοηθά όταν η ψήφος βγαίνει κατευθείαν από το μυαλό.
Πάμε τώρα στα δικά μας. Είμαι βέβαιος πως αν οι μεταμοσχεύσεις καρδιάς στην Ελλάδα γίνονταν με υψηλούς δείκτες επιτυχίας, η χώρα θα είχε ορθοποδήσει προ πολλού.
Ακόμη χειρότερα. Ο εξορθολογισμός των πολιτικών συμπεριφορών που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα προκύπτει κι αυτός από μια συγκίνηση. Τη συγκίνηση από μια διάψευση κι από μια ματαίωση.
«Αριστερή μελαγχολία» το ονόμασε ο Τσίπρας.
Μόνο που θέλω να ελπίζω ότι οι οπαδοί του δεν μελαγχολούν για τις ιδέες της Αριστεράς που δοκιμάζονται, αλλά επειδή η κυβέρνησή του μας τάραξε στους φόρους.
Διότι αυτό είναι το μυστικό – όσο κι αν φαίνεται παράδοξο: οι φόροι!
Αν ο ψηφοφόρος καταδικάσει στην κάλπη τα 12,4 δισ. φόρων που καλούμαστε να πληρώσουμε έως τα τέλη του 2015, αυτό είναι μια λογική πολιτική συμπεριφορά. Είναι η μεγαλύτερη φορολογική επιδρομή που υπέστη ποτέ ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα – θα την καταπιούμε αμάσητη;
Αν όμως ο ψηφοφόρος βγάλει στην κάλπη απλώς το άχτι του ή τη συμπάθειά του, τότε πολύ φοβάμαι ότι αυτή η χώρα δεν έχει σωτηρία.
Διότι από άχτι σε άχτι κι από συμπάθεια σε συμπάθεια, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα οδηγηθούμε στον γκρεμό.
Ή στη μεταμόσχευση!
Google news
