[Αγιογραφίες] Τρενάκι

Υπάρχει η καμπάνια της παρθενίας. Είναι μια καμπάνια όπως του Τσίπρα, που διεκδικεί το νόημά της στις – βιολογικές και πολιτικές – ηλικίες των άλλων. Υπάρχει και η καμπάνια τρενάκι, που θα άξιζε να ονομαστεί έτσι χάρη στο διαφημιστικό τρικ του Καμμένου. Πρόκειται για την εκστρατεία του μικρού κόμματος που επιχειρεί να βρει τη χρησιμότητά του ως βαγόνι σε κάποιον πλειοψηφικό, κυβερνητικό συρμό.

Και τον Ιανουάριο και τώρα ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει ακολουθήσει μια μεικτή φόρμουλα. Και παρθενία και τρενάκι – σε ένα σχήμα που η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται στον αισθητικό αντίποδα των Τσίπρα – Καμμένου. Η δική του καταγγελία κατά του παλαιού κομματικού κατεστημένου έχει τον αέρα του εναλλακτικού, όχι την αγριάδα της αντισυστημικής οργής. Και η αυτοπροβολή του ως κυβερνητικού εταίρου γίνεται με όρους προγραμματικού αντίβαρου, όχι αντιμνημονιακού παρακολουθήματος.

Αυτή η αυτοεικόνα – του νέου που ήρθε για να συνεργαστεί – υπαγορεύει στον Θεοδωράκη και μια πολιτική ίσων αποστάσεων έναντι της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει πάντα καταφέρει να τηρήσει την απόσταση.

Η σχέση του με τον Τσίπρα ήταν όπως η σχέση του με τα media: όταν δεν αφήνεται στην αγάπη τους, αγαπάει να τα μισεί. Ετσι και με τον Τσίπρα. Πότε τον αναγνώριζε ως φερέγγυο συνομιλητή – περνώντας πιο συχνά από οποιονδήποτε άλλον αρχηγό την πόρτα του Μαξίμου – και πότε τον κατήγγελλε ως επικίνδυνο.

Αντιθέτως, με τα παλαιά κόμματα δεν έδειξε ποτέ να αμφιταλαντεύεται στην καταγγελία του. Μέχρι που η πραγματικότητα – βλέπε το δημοψήφισμα – ανέδειξε την αντικειμενική του συνάφεια με τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Τον έφερε κυριολεκτικά στο ίδιο πεζοδρόμιο με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Οσο περισσότερο οι περιστάσεις φώτιζαν αυτή τη συνάφεια τόσο ο ίδιος πάσχιζε να την αποκηρύσσει.

Η ρηχή, ψευτοψυχαναλίζουσα, ερμηνεία είναι ότι ο Σταύρος κρυφοβλέπει εαυτόν ως τον Αλέξη της άλλης πλευράς. Οτι, χωρίς να το υιοθετεί ως γραμμή, έχει καλύτερη χημεία με κάποιον που αναγνωρίζει ως την άλλη εκδοχή του νέου.

Πρόκειται για μια ροπή με την οποία δεν είναι αυτονόητο ότι συντονίζεται και το εκλογικό ακροατήριο του Ποταμιού. Ο ίδιος ο Θεοδωράκης ορίζει αυτό το ακροατήριο ως ανθρώπους «που έχουν κολλήσει ένσημα», ανθρώπους της αγοράς. Μοιάζει έτσι να περιγράφει ένα ακροατήριο κατ’ εξοχήν εκτεθειμένο στην πίεση του αντι-τσιπρικού διλήμματος που προσπαθεί να βάλει η ΝΔ.

Εντάξει, η απόσταση από τον Θεοδωράκη στον Μεϊμαράκη φαίνεται – στυλιστικά τουλάχιστον – αγεφύρωτη. Το κίνητρο για να τη διανύσει κανείς θα ήταν όχι η επιλογή, αλλά η απαλλαγή από τον Τσίπρα. Ο νέος διπολισμός μπορεί να είναι μικρότερος του προκατόχου του, αλλά είναι σε θέση να εμπνεύσει τέτοια ψήφο σκοπιμότητας.

Από αυτήν την άποψη, ο Θεοδωράκης θα είχε λόγο να ελπίζει ότι οι ψηφοφόροι του βλέπουν τον Τσίπρα όπως ο ίδιος. Σχεδόν αμφίθυμα.