[Εμπιστευτικά] Ονειρο ήταν!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στις 25 Ιανουαρίου, ο ελληνικός λαός ψήφισε (κατά σχετική πλειοψηφία) ότι «υπάρχει κι άλλος δρόμος». Ενας δρόμος περιπατητικός, ευχάριστος, ανώδυνος, συμπαθητικός και α λα καρτ.
Ηταν η επιλογή «ευρώ αλλά χωρίς Μνημόνιο».
Κοινώς: η μονομερής διακήρυξη ενός δικαιώματος χωρίς υποχρεώσεις και με την τσέπη των άλλων. «Οι Ελληνες ψήφισαν ότι είναι πλούσιοι» έλεγε τότε χασκογελώντας ένας αμερικανός σχολιαστής.
Οπως ήταν φυσιολογικό η ρόδινη αυτή επαγγελία προσέκρουσε στην πραγματικότητα και βυθίστηκε με τεράστιο κόστος για τη χώρα. Ονειρο ήταν!
Το ευρωπαϊκό σύστημα αρχών και κανόνων, το πλαίσιο συνύπαρξης στο οποίο εθελοντικά μετέχουν οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες, αποδείχτηκε ισχυρότερο από εκείνους που υπόσχονταν την ανατροπή του.
Ετσι και για άλλη μια φορά, η (έστω «πρώτη φορά») Αριστερά ηττήθηκε στην αναμέτρησή της όχι με κάποιον Σόιμπλε αλλά με τον σύγχρονο κόσμο. «Αριστερό ευρώ» δεν υπάρχει.
Τώρα μαζεύει τα κομμάτια της.
Στην Ελλάδα όπου προκαλεί λύπηση να παρακολουθείς τα ορφανά του ονείρου να σκαρφίζονται αδιανόητες δικαιολογίες, προσχήματα και ελαφρυντικά, όταν δεν ξεκατινιάζονται μεταξύ τους.
Αλλά και στην Ευρώπη όπου παραδόξως το «ελληνικό όνειρο» ανέστησε γενιές ξεχασμένων και ξεπερασμένων ιδεολόγων κι ακτιβιστών που πίστεψαν ότι έφτασε η στιγμή να εκδικηθούν τη ζωή που τόσα χρόνια τούς περιγελούσε.
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πόσοι σκεπτόμενοι άνθρωποι επένδυσαν σε μια αυτονόητα αστήρικτη κατασκευή.
Ασφαλώς η αυταπάτη του ανορθολογισμού αποτελεί κι αυτή μέρος του ανθρώπινου ρεπερτορίου. Αλλά εκπλήσσει όταν γίνεται η σημαία εκείνων ακριβώς που επαγγέλλονται την υπεροχή του ορθού λόγου.
Να θυμίσω σχετικά ότι οι πομπώδεις διακηρύξεις για τις ανείσπρακτες γερμανικές αποζημιώσεις, το παράνομο χρέος που θα διαγραφεί, τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» που καταστρέφουν, τα Μνημόνια που φέρνουν αυτοκτονίες και τους ακροδεξιούς Τσολάκογλου που μας κυβερνούν δεν αποτελούσαν ρητορική αποκλειστικότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Ενδεχομένως είναι νωρίς ακόμη να μετρήσουμε τις συνέπειες αυτής της αναμενόμενης ήττας.
Θεωρητικά επαναφέρει τον δημόσιο διάλογο σε μια βάση ρεαλισμού, μετριοπάθειας και αυτογνωσίας. Καλώς ή κακώς, έστω και με μεγάλο κόστος, αποδείχτηκε ότι εύκολος δρόμος δεν υπάρχει.
Πρακτικά η ψυχολογική επένδυση στην ελπίδα ήταν πολύ μεγάλη και εντυπωσιακά αυτοσυντηρούμενη ώστε να μηδενιστεί χωρίς πληγές. Χιλιάδες άνθρωποι αισθάνονται προδομένοι, εξαπατημένοι, ματαιωμένοι. Το ξύπνημα γι’ αυτούς μοιάζει με εφιάλτη.
Εκ των πραγμάτων λοιπόν η Αριστερά που αποδείχτηκε ανεπαρκής στη διαχείριση της νίκης δίνει σήμερα πολύ δυσκολότερες εξετάσεις στη διαχείριση της ήττας. Εξετάσεις εθνικής σημασίας.
«Πρέπει να ξέρεις πότε τελειώνει μια απεργία» είχε πει το 1936 ο γάλλος κομμουνιστής ηγέτης Μορίς Τορέζ. Το θέμα είναι αν οι επίγονοί του ξέρουν πότε τελειώνει ένα όνειρο.
Google news
