[Αγιογραφίες] Μεταλλαγμένοι

Τίποτε στο στήσιμο δεν θύμιζε εκλογές. Το φόντο ήταν επιχειρησιακό, με τα λάβαρα και τα εμβλήματα των Οπλων. Και ο Πάνος Καμμένος μιλούσε εκ μέρους της κυβέρνησης ως νυν και αεί υπουργός – σαν να ήταν οι κομματικές γραμμές αμελητέες λεπτομέρειες.

Η αλήθεια είναι ότι η συνεργασία του Καμμένου με τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν αρμονικότατη μέχρις αφομοιώσεως. Ο ίδιος και οι ΑΝΕΛ στήριξαν τον Πρωθυπουργό, όσο δεν τον στήριξε το ίδιο του το κόμμα. Ακόμη και οι λίγες διαφωνίες τους ήταν ενταγμένες σε ένα τανγκό αλληλοβοήθειας: ο ένας είχε ανάγκη να διαφωνήσει δεξιόστροφα εκεί που ο άλλος μπορούσε εύκολα – με τις ψήφους της αντιπολίτευσης – να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αριστερός. Ετσι προέκυψαν οι ήδη λησμονημένες διαφωνίες τους για το τζαμί ή για την ιθαγένεια.

Το μόνο που ξεχώριζε τον Καμμένο από τον εταίρο του ήταν το «χρώμα»: η φιέστα και η παραλλαγή, που εκ των υστέρων μοιάζουν κι αυτές οργανικό χαρακτηριστικό της κυβερνητικής συνύπαρξης. Η ευθυγράμμιση αυτή προκαθορίζει και την εκλογική στρατηγική των ΑΝΕΛ. Ο Καμμένος θα κατέβει πάλι με σημαία τη χρησιμότητά του ως παρακολουθήματος του Τσίπρα. Οχι μόνο γιατί δεν βρίσκει ο ίδιος άλλο – εκλογικά αποδοτικό – ρόλο στη σκηνή. Αλλά και γιατί τον σκηνοθετεί προς τούτο και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, διαδηλώνοντας ότι είναι ο μόνος συμβατός με τα προαπαιτούμενα  της κυβερνώσας Αριστεράς.

Μπορεί ο Καμμένος να επιτύχει ξανά την εκλογική του επιβίωση με το αφήγημα του Ιανουαρίου; Μπορεί να ξαναμπεί στη Βουλή ως βαγόνι στον συρμό του Τσίπρα; Τα εμπόδια είναι ορατά. Δεν είναι μόνο τα συμπτώματα κυβερνητικής παραζάλης απέναντι στο προσφυγικό κύμα – που ερεθίζουν περισσότερο το ακροατήριο των ΑΝΕΛ. Ούτε το γεγονός ότι η ΝΔ εμφανίζεται πλέον με πρόσωπο που φιλοδοξεί να αναζωπυρώσει τον κομματικό πατριωτισμό, τουλάχιστον στα στελέχη που παραστράτησαν στο κόμμα του Καμμένου. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι το σύνδρομο Καρατζαφέρη.

Το σύνδρομο είναι ένας συνοπτικός ορισμός για τη μοίρα του κόμματος διαμαρτυρίας που μπαίνει στον πειρασμό και τη βάσανο του κυβερνητισμού για να εξαερωθεί όσο γρήγορα είχε διογκωθεί. Για να πέσει θύμα της ρητορικής που το ίδιο είχε καλλιεργήσει. Το περιστατικό στην Κω θα μπορούσε να ιδωθεί ως ένα τέτοιο κρούσμα ακούσιας ομοιοπαθητικής – ως ο άγριος αντίλαλος του παλαιού καμμενικού παραγγέλματος «λιντσάρετέ τον, κι εγώ μαζί σας».

Το βλέπει κανείς στο πεζοδρόμιο. Το βλέπει και στο Κοινοβούλιο. Το αντιμνημόνιο επιβιώνει των αντιμνημονιακών – έστω και μεταλλαγμένο. Αυτός είναι ο κίνδυνος και για τον Καμμένο: οι ιοί δραπέτευσαν από τα κομματικά εργαστήρια που τους είχαν εκκολάψει.