[Εμπιστευτικά] Πρόβα τζενεράλε
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Για να είμαι ειλικρινής δυσκολεύομαι να βρω ποια σημαντική διαφορά έχει αν οι εκλογές γίνουν στις 20 ή στις 27 Σεπτεμβρίου – σιγά τα λάχανα!..
Ως εκ τούτου δυσκολεύομαι να συμμεριστώ την εικόνα μεθόδευσης που δίνουν οι μεν ή αντιπαράθεσης που καλλιεργούν οι άλλοι.
Η Προεδρία της Δημοκρατίας, ας πούμε, δείχνει μια ανεξήγητη σπουδή να τρέξει τις προθεσμίες, λες και έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει κάποιο ανομολόγητο χρονοδιάγραμμα.
Λέγεται ότι ο Πρόεδρος επιθυμεί να παρακάμψει το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και ερμηνεύει το «καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων» του άρθρου 37,3 του Συντάγματος ως «τους παίρνει τηλέφωνο»!
«Ελα ρε Βαγγέλη!» – «Γεια σου Προεδράρα!».
Την ίδια στιγμή, ορισμένα κόμματα δραματοποιούν το δευτερεύον και ανάγουν μια ημερομηνία εκλογών περίπου σε τεκμήριο δημοκρατικότητας του πολιτεύματος. Ε, δεν θα καταλυθεί και η δημοκρατία αν οι εκλογές γίνουν στις 20 και όχι στις 27 Σεπτεμβρίου!
Μεταξύ μας, δεν θα στεκόμουν καθόλου σε αυτήν την ανούσια διαμάχη, αν δεν είχε αντικειμενικά τον χαρακτήρα μιας πρόβας τζενεράλε.
Της γενικής δοκιμής δηλαδή όσων θα ακολουθήσουν μετά τις εκλογές, όταν οι ίδιοι πρωταγωνιστές βρεθούν γύρω από το ίδιο τραπέζι για να αναζητήσουν λύση στη διακυβέρνηση της χώρας.
Τότε θα χρειαστούμε έναν αμερόληπτο και ανεπίληπτο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οπως θα χρειαστούμε σοβαρούς και υπεύθυνους πολιτικούς αρχηγούς.
[Με την ευκαιρία: αναρωτιέμαι γιατί η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν δίνει στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου Αρχηγών της 6ης Ιουλίου.
Τι έχει να κρύψει; Και γιατί ο μέσος ψηφοφόρος να στερείται βασικών στοιχείων προκειμένου να αξιολογήσει στην κάλπη τις συμπεριφορές εκείνων που καλείται να κρίνει;]
Τότε τα καλαμπούρια, τα κολπάκια και τα τσαλιμάκια θα έχουν εξαντληθεί. Ο καθένας θα βρεθεί αντιμέτωπος με το χρέος, τη συνείδησή του, το αίσθημα ευθύνης που κουβαλάει και κάτι που, καλώς ή κακώς, ονομάζεται «δημόσιο συμφέρον».
Θα μου πείτε ότι μάλλον μιλάω για είδη εν ανεπαρκεία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και γι’ αυτό άλλωστε αποδείχθηκε τόσο εύθραυστο.
Μια οικονομική κρίση (σοβαρή ασφαλώς αλλά που δεν είναι κι η συντέλεια του κόσμου) κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να βουλιάξει τέσσερις πρωθυπουργούς (Παπανδρέου, Παπαδήμο, Σαμαρά, Τσίπρα) και να καταστρέψει σε διαφορετικούς βαθμούς έξι κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ).
Πολλές χώρες γνώρισαν κρίση. Κι άλλες γνώρισαν μαζική ανεργία. Πολλές μπήκαν σε Μνημόνιο ή βούλιαξαν στην ύφεση. Κι άλλες χρεοκόπησαν.
Σε καμία όμως δεν διαλύθηκε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Και κυρίως σε καμία χώρα του γνωστού κόσμου δεν σκέπτονται να αναθέσουν τη ανασυγκρότησή του σε κάποιον τοπικό… Βασίλη Λεβέντη.
Google news
