[Αριστερά] Αναστενάρης

Μίσος υπάρχει συνήθως εκεί όπου κάποτε υπήρξε υπόσχεση. Και η βία καλλιεργείται στο έδαφος της βίας. Ο Πάνος Καμμένος το ξέρει καλά, πια, μετά την επίσκεψή του στην Κω. Στο φόντο της εκρηκτικής ροής προσφύγων, κάποιοι βρήκαν χρόνο στο νησί να προπηλακίσουν τον υπουργό Εθνικής Αμυνας και να του πετάξουν αβγά. Το ρεπορτάζ θέλει και θυλάκους ακροδεξιών στο πλήθος των Αγανακτισμένων. Το θέμα είναι όμως πως αν σκύβεις για καιρό πάνω απ’ το πηγάδι του λαϊκισμού, μοιραία θα πέσεις μέσα. O Πάνος σκόνταψε στην κόκκινη γραμμή που για καιρό έθετε. Και κάπως έτσι ξεκίνησε επεισοδιακά η δική του προεκλογική περίοδος.

Η σοφτ ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι υπολογίσιμη πολιτική συνιστώσα. Παραδοσιακά ταξινομείται από τις παρυφές της Κεντροδεξιάς μέχρι τις εθνικιστικές απολήξεις της. Κι έχει ολίγον από φιλορωσισμό μέχρι Ναπολέοντα Ζέρβα.

Παρ’ όλ’ αυτά μετασχηματίστηκε κι αυτή μετά τα Μνημόνια. Κι ένα τμήμα της στεγάστηκε στον οπορτουνισμό των ΑΝΕΛ. Αντιμνημόνιο – πατρίδα – λαϊκισμός ήταν το τρίπτυχο του κόμματος Καμμένου. Μαζί του και μέρος της πάνω Πλατείας των Αγανακτισμένων στο πάλαι ποτέ αντιμνημονιακό Σύνταγμα.

Ολα αυτά μέχρι τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου. Μέσα σε έναν μήνα ο Πάνος οικειοποιήθηκε τα επιχειρήματα των πολιτικών του αντιπάλων. Για την ακρίβεια αυτών που θα ήθελε να τιμωρούνται για τις «μνημονιάδες» τους. Και το άλλοτε πλήθος που μπορεί και να έγνεφε συγκαταβατικά στους πύρινους λόγους του τώρα τον κυνήγησε.

Καλώς; Οχι βέβαια. Η βία είναι βία και δεν υπάρχει επιλεκτική καταδίκη. Το σκηνικό όμως στην Κω δείχνει πως ο βερμπαλισμός τιμωρείται. Ειδικότερα, η εξέδρα της σοφτ Ακροδεξιάς δεν αστειεύεται. Σήμερα ο ίδιος πολιτικός χώρος μοιάζει επίσης μερικώς αχαρτογράφητος. Και στο βάθος του πολιτικού κήπου καραδοκεί πάντα η Ακροδεξιά. Ας μην το ξεχνάμε. Ο ρεβανσισμός και η τιμωρητική εμμονή – με ολίγη από εθνοπατριωτισμό – είναι μια δυναμική κοινωνική ύλη. Υπήρχε, πριμοδοτήθηκε από τη λιτότητα και διαμοιράστηκε παντού στις προηγούμενες εκλογές. Ακόμη κι ο Τσίπρας έγινε ταμιευτήρας της.

Σήμερα, ο χώρος αυτός αναζητάει τον δικό του «μεσσία». Κάποιον που θα τον πάρει απ’ το χέρι και θα τον βγάλει από τα Μνημόνια και το καμίνι του Προσφυγικού. Κάποιοι εδώ λίγοι – με αντιφατικό ή ερμηνεύσιμο τρόπο – θα στραφούν σε ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικού και ΣΥΡΙΖΑ εξ. Το μέχρι τέλους σενάριο που ήθελε τους ΑΝΕΛ στα ψηφοδέλτια του Τσίπρα δείχνει το ρευστό της γειτνίασης.

Κι ο Καμμένος; Πώς θα περπατήσει στο ναρκοπέδιο; Ως αναστενάρης που θα επιβιώσει ή με κατάληξη να γίνει η ΔΗΜΑΡ της σοφτ Ακροδεξιάς; Η αυτοακύρωση του κάποτε αντιμνημονιακού του λόγου είναι η μόνη σταθερά στην εξίσωση.