[Αριστερά] Αντιφάσεις

Ο κύβος ερρίφθη. Ενα πυκνό καλοκαίρι δεν θα μπορούσε παρά να ολοκληρωθεί και με εκλογές. Θα είναι ίσως οι πρώτες στην Ιστορία όπου η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων προτείνει τον ίδιο οδικό χάρτη. Δηλαδή το νέο πρόγραμμα. Κι εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις.

Κατ’ αρχάς ο Τσίπρας. Θα θέσει ως προεκλογική του ατζέντα την υλοποίηση ενός σχεδίου με το οποίο διαφωνεί. Ο ίδιος θα επιχειρήσει να φτιάξει έναν νέο «καθαρό» ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την επόμενη μέρα και τον «απεγκλωβισμό» της χώρας από τα δανειακά δεσμά. Εδώ, βέβαια, η μεταβλητή δεν θα είναι, όπως φαίνεται, η ομάδα Λαφαζάνη, αλλά οι 53 του κόμματός του. Το ερώτημα είναι: υπάρχει πεδίο πέραν του Μνημονίου, όπου μπορεί να παραχθεί πολιτική; Το προχθεσινό μπλοκάρισμα Σκουρλέτη (δηλαδή Τσίπρα) στις Σκουριές εγκιβώτιζε αυτό το μήνυμα.  

Η Νέα Δημοκρατία τώρα. Σε απόλυτη μετάβαση θα στοχεύσει στον κορμό του Ναι του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου με ένα πλεονέκτημα: η αυτοδιαφημιζόμενη ευρωπαϊκή της πρόσδεση εκδηλώθηκε με συνέπεια κατά την ψήφιση της συμφωνίας. Κι εδώ όμως υπάρχει ένα θέμα. Ο Μεϊμαράκης πρέπει να επινοήσει ένα νέο αφήγημα. Κι αυτό, αφού η παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι στο κάδρο και του Τσίπρα και μάλιστα έμπρακτα πια. Η ευρωπαϊκή νομιμοφροσύνη δεν αρκεί. To ίδιο και για το ΠΑΣΟΚ.

Το ίδιο ισχύει και για Το Ποτάμι που πάντως έχει το ατού να μην έχει ακόμη φθαρεί κυβερνητικά. Ο τρόπος βέβαια που διαστέλλεται ιδεολογικά αποτελεί εδώ το ερώτημα διαρκείας αφού νεοφιλελευθερισμός και προοδευτικός εκσυγχρονισμός συχνά είναι έννοιες ασύμβατες.

Το ΚΚΕ τώρα έχει κάθε λόγο να νιώθει δικαιωμένο για τις προβλέψεις του από εποχής Μάαστριχτ. Προέβλεψε το «ανάλγητο» της ΟΝΕ και τη δοκιμασία του λαού. Η μόνιμη παραπομπή όλων των λύσεων όμως σε μια θολή λαϊκή εξουσία έχει κάτι από μεταφυσική. Η πρόσφατη δε θέση του πως έξω από το ευρώ δεν λύνεται τίποτε αλλά απαιτείται αλλαγή συστήματος, έχει τη δική της αντίφαση. Στον βαθμό που αυτός ο κοινωνικός μετασχηματισμός δεν είναι προ των πυλών, τι διαφορετικό εξαγγέλλει το ΚΚΕ εκτός από παραμονή στην ΕΕ; Και άρα τι διαφορετικό από το «οι συσχετισμοί στις Βρυξέλλες είναι αρνητικοί» του Τσίπρα;

Το σχήμα που πιθανώς προκύψει από την Πλατφόρμα και άλλες δυνάμεις επίσης θα προσθέσει ένα διαμέρισμα στην πολυκατοικία του ευρωσκεπτικισμού και άρα θα πιέσει τον Περισσό. Ενα διαμέρισμα που όμως δεν φαίνεται να μπορεί να πείσει και για το δικό του διαφορετικό νομισματικό σχέδιο. Κι όλα αυτά στο έδαφος μιας γενικευμένης δυσαρέσκειας, από το οποίο μόνο μια μεγάλη αποχή ίσως δεν έχει τις δικές της αντιφάσεις.