[Αριστερά] Μπρος Λούλα και πίσω Τσάβες

Πονάει πάντα η πρώτη φορά. Σε όλες τις εκδοχές της ζωής. Η πρώτη ιδιωτικοποίηση από κυβέρνηση με αριστερό κορμό είναι γεγονός. Η παραχώρηση των 14 ελληνικών περιφερειακών αεροδρομίων στη γερμανική Fraport προκάλεσε σοκ στην Αριστερά. Μια ρητορεία δεκαετιών «σπάει». Η αριστερή πρεμιέρα στις ιδιωτικοποιήσεις βέβαια δεν συνοδεύθηκε από χειροκρότημα. Ο εξώστης για παράδειγμα – με τους αντιμνημονιακούς θεατές – γιουχάρισε με όλη του την ψυχή. Οι πολιτικοί αντίπαλοι χλεύασαν.

Και δίκαια.

Για παράδειγμα, ο Σαμαράς έχει κάθε δικαίωμα να ειρωνεύεται τον Τσίπρα σήμερα αφού η μεταρρύθμιση ετούτη επικυρώνει το δικό του σχέδιο που ο ΣΥΡΙΖΑ για καιρό πολέμησε. Βεβαίως εγείρονται ερωτήματα. Οχι για τον Σαμαρά αλλά για το υπόλοιπο ευρωπαϊκό μέτωπο και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν ήθελαν όλοι πάση θυσία ευρώ και άρα συμφωνία, πώς σήμερα εξεγείρονται για τα προαπαιτούμενά της; Αν πάλι η κυβέρνηση λέει πως είχε υποχρέωση να υλοποιήσει τις ιδιωτικοποιήσεις που είχαν ήδη συμφωνηθεί από την εποχή Σαμαρά, για ποιον λόγο εξελέγη;

Και σε αυτό το σημείο στο κυβερνητικό στρατόπεδο πάλι επικρατεί μια αμφισημία. Υπάρχει για παράδειγμα η επίσημη θέση που ακούσαμε χθες διά στόματος Ολγας Γεροβασίλη: «Η διαπραγματευτική μας ομάδα και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πάλεψε πάρα πολύ για να μπορέσει να πάρει ένα ποσοστό το ελληνικό Δημόσιο σε αυτή τη συμφωνία. Δεν τα κατάφερε ωστόσο, η συμφωνία ήταν στα προαπαιτούμενα της υπογεγραμμένης συμφωνίας». Εδώ είναι ευκρινές πως αναγνωρίζεται η υποχώρηση από τον θεσμικό δογματισμό με στόχο μια σταθεροποίηση και ανάταξη της οικονομίας.

Υπάρχει και η πιο «προχώ» θέση. Εκφέρεται από κύκλους που εφάπτονται του κυβερνητικού έργου αλλά δεν είναι ακριβώς στον στενό πυρήνα του Μαξίμου. Για αυτούς οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μέρος ενός σχεδίου για τον αναγκαστικό αστικό εκσυγχρονισμό. Οι ίδιοι αποφεύγουν φράσεις όπως «ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας» και παραπέμπουν στην πρότερη εμπειρία του Λούλα στη Βραζιλία. Ο πρώην πρόεδρος εκεί απενοχοποίησε τις ιδιωτικοποιήσεις και με ένα ευρύ πρόγραμμα κατάφερε να καταγράψει πρωτογενές πλεόνασμα και ανάπτυξη για τη χώρα του.

Οι ακόμη πιο «προχώ» θυμίζουν τη ΝΕΠ του Λένιν. Το ευρύ πρόγραμμα σκληρών καπιταλιστικών μέτρων που ακολούθησε ο ρώσος επαναστάτης μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν αναγκαίο για να σταθεί η χώρα του. Εκεί βέβαια προηγήθηκε επανάσταση και ακολούθησαν πενταετή πλάνα. Και το κόμμα του Λένιν δεν συγκυβερνούσε με τους ΑΝΕΛ.

Αν σήμερα κάποιος αφήσει πίσω κάθε ιδεολογικό πρόσημο, μπορεί να βρει πολλά δίκια στην κυβέρνηση. Αν πάλι σκεφθεί με βάση αυτά, μπορεί να σταθεί στα μειονεκτήματα της πρώτης αριστερής ιδιωτικοποίησης. Εδώ εξάλλου δεν μιλάμε για επένδυση με τρόπο αυτοτελή αλλά για εκμετάλλευση υπάρχουσας δομής από ιδιώτη (που παρεμπιπτόντως είναι δημόσιος γερμανικός οργανισμός). Μπρος Λούλα και πίσω Τσάβες ακόμη μία φορά για τον Τσίπρα.