[Αντίλογος] Σύντροφοι εναντίον συντρόφων

Τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής παρακολουθήσαμε την κορύφωση του δράματος των τελευταίων επτά μηνών. Που ολοκληρώθηκε με την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου από την αριστερή, πρώην αντιμνημονιακή, κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Επειτα από έναν αδελφοκτόνο σπαραγμό. Που, αν οι στιγμές δεν ήταν εθνικά κρίσιμες, θα είχε το δικό του ενδιαφέρον. Από τη σκοπιά της κριτικής του θεάματος φυσικά.

Κάποιοι πίστεψαν ότι ύστερα από επτά μήνες ακυβερνησίας η κυβέρνηση θα έπαιρνε μπροστά.  Θα φουλάριζε τις μηχανές για να καλύψει το χαμένο έδαφος και τις ζημιές. Κάποιοι πίστεψαν ότι η πολιτική ενηλικίωση του ΣΥΡΙΖΑ είχε ολοκληρωθεί. Λάθος. Το έργο έχει συνέχεια. Σαν τα σίριαλ του Φώσκολου. Από την κυβέρνηση διαρρέει τώρα ότι ο Πρωθυπουργός, μετά την εκταμίευση της δόσης, θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Προφανώς για να φορτώσει τον μουντζούρη της πτώσης της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στους πρώην συντρόφους του. Κι εμείς να παρακολουθήσουμε άλλη μια ακαλαίσθητη παράσταση της εσωκομματικής οπερέτας του ΣΥΡΙΖΑ. Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών, το εσωκομματικό πρόβλημα να γίνεται για άλλη μια φορά πρόβλημα της χώρας. Με δικά μας έξοδα δυστυχώς. Γιατί και κακό θέαμα βλέπουμε και ακριβό εισιτήριο πληρώνουμε. Τρίτη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία μέσα σ’ έναν χρόνο κοστίζει. Μέσα στην κρίση και με την οικονομία σε κατάσταση σοκ, κοστίζει ακόμη περισσότερο.

Προφανώς, πολιτικό πρόβλημα υπάρχει. Ο Πρωθυπουργός έχασε περίπου το ένα τρίτο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του. Να τους διαγράψει δεν μπορεί. Δεν είναι στην κουλτούρα της Αριστεράς, μας λέει. Να τους επιβάλει να παραδώσουν τις έδρες τους δεν μπορεί. Παρότι υποτίθεται ότι προεκλογικά το είχε θέσει ως όρο συμμετοχής στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση διαφωνίας με τη γραμμή του κόμματος. Να σχηματίσει ευρεία κυβέρνηση εθνικής ανασυγκρότησης ή έστω ειδικού σκοπού από το παρόν Κοινοβούλιο δεν θέλει. Αρα, οι εκλογές καθίστανται μονόδρομος. Προσθέστε στους επτά μήνες ακυβερνησίας άλλους δυο μήνες απραξίας. Με τη Δημόσια Διοίκηση διαλυμένη και την οικονομία καθημαγμένη, ο λογαριασμός ολοένα και θα μεγαλώνει.  

Η στρατηγική είναι πρόδηλη. Δραματοποίηση της πτώσης της κυβέρνησης. Επίρριψη της ευθύνης στην αριστερή της πτέρυγα και απονομιμοποίησή της. Αφήγημα θυματοποίησης του Πρωθυπουργού, που δίνει μάχες παρά την εξωτερική και τώρα εσωτερική υπονόμευση. Επίσπευση των εκλογών για να βρει την εσωκομματική αντιπολίτευση απροετοίμαστη. Και τους πολίτες μετά την αυγουστιάτικη ραστώνη πριν τα μέτρα αρχίσουν να τους αδειάζουν το πορτοφόλι. Και το νέο ψευδοδίλημμα είναι ήδη έτοιμο: Ποιος άλλος μπορεί να εφαρμόσει μια επώδυνη συμφωνία με μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία απ’ ό,τι μια αριστερή κυβέρνηση; Εκλογές λοιπόν. Οπως όμως λέει ο λαός: λαγός τη φτέρη έσειε, κακό της κεφαλής του.

Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και πρώην υπουργός της ΝΔ