[Μικρού μήκους] Παραμύθι με άλλο όνομα

Αναζητούσαν αγωνιωδώς ένα αφήγημα. Μεταμνημονιακό, μεταπολιτικό, μετατραυματικό. Θα άρχιζε στις 25 Ιανουαρίου και θα ακύρωνε τον μέχρι τότε γνωστό κόσμο. Η αρχή έγινε με την «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας». Ηταν ένας όρος εμπνευσμένος όχι από τη δημοκρατική κάλπη αλλά από τις ωδίνες μιας μετεμφυλιακής κοινωνίας. Οι υπουργοί της ήρθαν για να σώσουν τη ρημαγμένη χώρα από την τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού. Ο λαός είχε πλέον «οργανική σχέση με την κυβέρνηση και ήταν συνυπεύθυνος στη διαπραγμάτευση». Παρά την πρωθυπουργική έμπνευση, ωστόσο, «όποιος κυβερνά δεν σημαίνει ότι έχει και την εξουσία». Με άλλα λόγια, ξεχάστε τα περί συνέχειας του κράτους.

Ο νέος εθνικός μύθος είχε με το μέρος του το ηθικό πλεονέκτημα της Ιστορίας: η Αριστερά δεν θα μπορούσε να βάψει τα χέρια της με μνημονιακό αίμα. «Από αυτή τη Βουλή δεν θα περάσει Μνημόνιο» βροντοφώναξε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πέντε μήνες πριν απευθυνθεί στον ελληνικό λαό με τον τρόπο του Φιντέλ Κάστρο. Η Αριστερά όμως είχε και αξίες ιδεαλιστικές, κόντρα στους πάσης φύσεως τεχνοκράτες. Δεν θα μπορούσε με τίποτε να εκτεθεί στη φροϊδική αρχή της πραγματικότητας για να προδώσει την κομματική αρχή της επιθυμίας. Η ατζέντα της ήταν γραμμένη με κόκκινες γραμμές: λαϊκή δικαιοσύνη, εθνική κυριαρχία, ανάγκη ευρωπαϊκής αλλαγής. Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν a priori υπέρ της Ενωσης που διαμόρφωσαν το Μάαστριχτ, η Νίκαια και η Λισαβόνα. Αυτή έπρεπε να αλλάξει. Επειδή η Ελλάδα είχε με το μέρος της όλα τα «δίκια», οι υπόλοιποι 18 το συμφέρον και τα συστημικά μέσα έπαιζαν το παιχνίδι του ξένου παράγοντα.

Το γαλατικό χωριό της Νοτιοανατολικής Μεσογείου απεχθανόταν την αριστεία, πρέσβευε την «επιστροφή στον μαυροπίνακα» και αναζητούσε ανεμόμυλους στη γενιά του ’30. Το downloading της επανάστασης θα ξεκινούσε με πεντοζάλη για να χορέψουν οι αγορές και να θορυβηθούν οι Βρυξέλλες. Οι Ελληνες θα πολεμούσαν σαν ήρωες και θα παρέσυραν με τις λιγοστές τους δυνάμεις το Podemos και τις αποδέλοιπες συνιστώσες του μεσογειακού δημοκρατικού τόξου. Πλην όμως, οι βουλές των ισχυρών επικράτησαν. Ο Σόιμπλε είχε μαζί του τη βαριά βιομηχανία της χώρας του, οι σκανδιναβικές χώρες μάς μισούσαν λόγω του ανεξάντλητου ήλιου και η Ισπανία δεν βρήκε το «ελληνικό» θάρρος να αντισταθεί. Κάπως έτσι, οι τραπεζίτες επέβαλαν τα capital controls (με υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης).

Το αφήγημα χωρούσε λίγη διασταλτική ερμηνεία ακόμη. Αυτό δεν ήταν Μνημόνιο. Ηταν συμφωνία με αναπτυξιακές ρήτρες και ολίγη από ελάφρυνση χρέους. Εντάξει, νίκησαν οι σκληροί, αλλά κι εμείς δεν χάσαμε απολύτως. Ο έλληνας Πρωθυπουργός πολέμησε μόνος του απέναντι σε 18 δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες όμως έχουν απαρνηθεί την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Κουμάντο δεν κάνει η πολιτική αλλά η οικονομία. Μέσα σ’ όλα, επέστρεψε η τρισκατάρατη τρόικα, που κάποτε λεγόταν «οι θεσμοί», αλλά τώρα είναι οι εξής τέσσερις και δεν επιτρέπεται να συναντούν τους υπουργούς στα υπουργεία. Ενας ακόμη κούφιος συμβολισμός για το μεγάλο αφήγημα.

Και σαν να μην έφταναν οι έξωθεν αντίπαλοι, η «πρώτη φορά Αριστερά» απειλείται από το προαιώνιο μικρόβιο: την εσωτερική προδοσία. Ευάριθμοι βουλευτές κινούνται κόντρα στην πολυδιαφημισμένη μεταρρυθμιστική στροφή του Πρωθυπουργού, ο οποίος μόλις προχθές δήλωσε ότι «υλοποιούμε πολιτικές που δεν είναι επιλογή μας». Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο επιμύθιο πριν καν τη μετάβαση από τον μύθο στον πολιτικό λόγο.