[Μικρού μήκους] Goodbye, Λένιν

Μέσα στην ίδια εβδομάδα, αυτή που αφήνουμε πίσω, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επικαλέστηκε τουλάχιστον μία φορά τον Λένιν και παραβρέθηκε στα μουσικά γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη. Ηταν δύο ενέσεις ριζοσπαστικότητας που έχει ανάγκη ένα εγχείρημα χωρίς όνομα. Η επίκληση ενός προπατορικού συμβολισμού και η ώσμωση με τον καλλιτέχνη – προφήτη. Και κάπως έτσι η Iskra συναντήθηκε με τη Σπίθα στον Κήπο του Μεγάρου.

Η Αριστερή Πλατφόρμα καταναλώνει περισσότερα σύμβολα απ’ όσα παράγει. Τα χρειάζεται όσο διαρκεί το μετέωρο άλμα από τη θεωρία στην πράξη. Στον τεχνητό παράδεισο της αυτοαπομόνωσης τα σύμβολα αυτά θα λειτουργήσουν σαν το ύστατο καταφύγιο. Αρκεί να αφιερώσει κανείς δύο ώρες στον πρωινάδικο ή τον μεταμεσονύχτιο θίασο του αριστερισμού. Σοσιαλισμός, εθνικό νόμισμα, επονείδιστο χρέος και παρωχημένα τσιτάτα. Εκτός αν μπορεί να συγκινήσει τις πλατιές μάζες εκείνο το παλιό του Λένιν περί υποταγής της υλικής παραγωγής στα κέρδη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Από μια άποψη, ο Λαφαζάνης δεν αναπαράγει τίποτε άλλο από μια ιστορική γραμμή της ελληνικής Αριστεράς: ένα βήμα μπροστά στις εξαγγελίες, δύο βήματα πίσω στην εφαρμογή τους. Το κενό θα το αναπληρώσουν οι εξιδανικευμένες εικόνες που θα κατεβούν στο λαό για να τον γητεύσουν. «Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος αυτής της χώρας» αναφώνησε ο Πρωθυπουργός στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. «Εκβιάζουν τον Πρωθυπουργό με ολοκαύτωμα που οι ίδιοι μεθοδεύουν» αντιφώνησε θορυβωδώς από τη μονοθέσια γαλαρία της η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Πικρό μάθημα της Ιστορίας, αλλά οι συμβολισμοί αντέχουν μόνο ως αποδείξεις του προσωπικού πολιτισμού. Διαφορετικά, καταλήγουν κενά φέρετρα δόξας. Κι όσα σλόγκαν αν επιστρατεύσει κανείς μέσα στο αποπνικτικό γήπεδο του Πανελληνίου, θα λειτουργούν μόνο σαν προπέτασμα καπνού μπροστά από το απόλυτο σύμβολο: τη δραχμή. Χρειάστηκαν τελικά έξι μήνες για να ξετυλιχθεί το αφήγημά της. Την είχαμε αφήσει κρυμμένη στο σεντούκι των προεκλογικών υποσχέσεων, την ξαναβρίσκουμε στην κάλπη των εσωκομματικών λογαριασμών. Λειτουργεί ο Λαφαζάνης σαν έναν παλμογράφο των υπόγειων αντιευρωπαϊκών ρευμάτων; Θέλει να ρευστοποιήσει την απέχθεια προς το «σύστημα» ή να απομακρύνει τις ευθύνες που του αναλογούν; Σε κάθε περίπτωση, πίσω από τη ρητορική του συνασπίζονται οι καλύτεροι μαθητές των αντιμνημονιακών θρανίων, οι οποίοι ακούν παράλληλα την πρωθυπουργική επωδό ότι «κανείς δεν πιστεύει σ’ αυτή τη συμφωνία». Οταν όμως δεν αντέχεις την ενήλικη πραγματικότητα του τρίτου Μνημονίου, είναι ζήτημα χρόνου να καταφύγεις στην αταβιστική ηλικία της δραχμής. Σε ένα πισωγύρισμα μελαγχολίας που «σβήνει» τα χρέη του μέλλοντος, κλείνει τις πόρτες στα ισοδύναμα και τρέφεται μόνο με συμπληρώματα αριστερής συνείδησης.

Η δραχμή ως σύμβολο είναι η «παλιά, καλή Ελλάδα» που χάθηκε µέσα στη στρατηγική τής ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο χαμένος παράδεισος της οικονομικής αθωότητας όπου ο καθείς πολεμούσε με τα όπλα του. Η πτωχή πλην τιμία ύπαιθρος στην οποία όλοι μπορούν να επιστρέψουν για να καλλιεργήσουν το τιμάριο που δικαιούνται. Είναι το φάντασμα της εθνικής κυριαρχίας που επικαλείται ο ψευδοαμλετικός Βαρουφάκης. Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά, θα έφτανε η στιγμή που οι σωματοφύλακες της δραχμής θα ψάρευαν το εμβληματικό σλόγκαν από την αραχνιασμένη βίβλο του μαρξισμού. Κι έτσι, από μια ρητορική έξαρση, στη θέση της «δικτατορίας του προλεταριάτου» προέκυψε η «δικτατορία του ευρώ». Καλή η θεωρία. Το στοίχημα όμως παραμένει γραμμένο σε μια μπροσούρα του 1902: «Τι να κάνουμε;».

Ο Δημοσθένης Κούρτοβοκ λείπει σε άδεια