[Απλά μαθηματικά αρηθμιτικής] Επειγόντως ένα θετικό σοκ

Το φθινόπωρο η ελληνική κοινωνία θα αισθανθεί γερά στο πορτοφόλι της το πρώτο μετα-διαπραγματευτικό σοκ. Ανεξαρτήτως των όποιων εκλογικών κυβερνητικών ελιγμών, ώς το τέλος του έτους θα πρέπει να καταβληθεί ο πρώτος βαρύς λογαριασμός φόρων. Σε μια κοινωνία η οποία το τελευταίο εξάμηνο ζούσε σε ένα περιβάλλον αντιμνημονιακής αυταπάτης, στα σύννεφα ουτοπικών προεκλογικών υποσχέσεων, ο λογαριασμός της Εφορίας θα ισοδυναμεί με μια απότομη προσγείωση στην ωμή πραγματικότητα.

Μετά θα έρθει ένα δεύτερο σοκ: Η εφαρμογή του επώδυνου πακέτου μέτρων που προβλέπει η καταρχήν συμφωνία με τους δανειστές και αυτών που θα περιλαμβάνει το νέο τριετές Μνημόνιο. Μέτρα που με μαθηματική ακρίβεια θα φέρουν βαθύτερη ύφεση και υψηλότερη ανεργία τουλάχιστον για την επόμενη διετία. Μέτρα που θα ενισχύουν επικίνδυνα τη δόση στο κοκτέιλ κούρασης και απογοήτευσης που νιώθουν μεγάλα τμήμα του πληθυσμού.

Δυνάμεις της παραγωγής και της εργασίας διαπιστώνουν με ανησυχία ότι σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο η κατάσταση αυτή δεν βγαίνει. Εκτιμούν μάλιστα ότι και πολιτικά δεν βγαίνει. Δεν βλέπουν στον ορίζοντα πρωτοβουλίες τέτοιες, στη χάραξη της πολιτικής, που θα παίξουν τον ρόλο του αμορτισέρ στις επερχόμενες κοινωνικές και οικονομικές εντάσεις.

Οι ίδιες δυνάμεις μιλούν για την ανάγκη ενός θετικού σοκ το οποίο έχει ανάγκη τώρα η χώρα και που μπορεί να πυροδοτήσει μόνο η εισροή επενδυτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό. Η εφαρμογή χωρίς νέες καταστροφικές καθυστερήσεις της συμφωνίας με τους πιστωτές – δεδομένου ότι δεν υπάρχει άλλη σοβαρή εναλλακτική επιλογή – θα μπορούσε να επαναφέρει σταδιακά στο πολιτικό σύστημα την αξιοπιστία που έχει απολέσει ως προϋπόθεση για να ξαναστρέψουν το βλέμμα τους στην Ελλάδα οι ξένοι επενδυτές. Ωστόσο, όπως λένε οι ίδιες πηγές, ένα καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων θα μπορούσε να ξαναβάλει γρήγορα την Ελλάδα στο κάδρο του ενδιαφέροντος της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας. Να επιταχύνει την εισροή ξένων κεφαλαίων που έχει ανάγκη η χώρα για να κάνει επανεκκίνηση και να απελευθερώσει το ελληνικό Δημόσιο από κόστη διαχείρισης δημόσιων επιχειρήσεων που δεν τα αντέχει.

Κάπως έτσι – και ίσως μόνο έτσι – η Ελλάδα θα μπορούσε να αρχίσει να βλέπει την έξοδο από το τούνελ κάπου προς το 2018. Δυστυχώς όμως ούτε το παρόν, αναδομημένο κυβερνητικό σχήμα ούτε οι ορατοί – τουλάχιστον – σχεδιασμοί της ηγεσίας της κυβέρνησης φαίνεται να δίνουν πολλές ελπίδες για κάτι τέτοιο.