[Επιφυλλίδα] Ουδέν κακόν…

Οσο χειροπιαστά ή δραματικά κι αν ζούμε τις συνέπειες μιας πολυδύναμης κρίσης δεν σημαίνει ότι παροπλίζεται η σκέψη όσον αφορά κάποια ελάχιστα ευεργετήματά της. Θα ήταν αφόρητη αδικία από πλευράς όλων μας να πιστώνουμε πλεονεκτήματα σε ιστορικές περιόδους μιας απείρως πιο πολυώδυνης κρίσης σε σχέση με τη δική μας, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ένα αποκλειστικά αρνητικό πρόσημο σε περιπέτειες όπως τις βιώνουμε εμείς οι ίδιοι στη γωνιά μας «εδώ και τώρα».

Οσο παραλογισμένους, επιθετικούς ή ξεπνοημένους συνειδητοποιούμε τους ανθρώπους γύρω μας, δεν απολείπουν τα σημάδια μιας σοβαρότητας που σε περιόδους μιας σχετικής κοινωνικής νηνεμίας τα αισθάνεσαι δραματικά να υποχωρούν. Ανεύθυνο όπως συνειδητοποιούμε τον εαυτό μας για τα μεγάλα προβλήματα οι καθημερινοί άνθρωποι, αισθανόμαστε σαν να ανακαλύψαμε αιφνίδια πόσο σοβαρή υπόθεση είναι η συνέπεια στις μεταξύ μας σχέσεις.

Ενα είδος πολυτέλειας οι σχέσεις αυτές, όταν ο καθένας μπορούσε να αποφασίζει για τη ζωή του ό,τι του καπνίσει, μοιάζει τώρα που έχουν στενέψει απελπιστικά τα όρια μέσα στα οποία μπορεί να κινηθείς να προβάλλει ως επιτακτικό μέλημα η ανάγκη να συναντηθείς οπωσδήποτε με τους άλλους. Με την αγωνία να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις μαζί τους όχι απλώς για τζερτζελέ, αλλά για ένα συμπέρασμα που θα σε διαφωτίσει, θα κάνει το αδιέξοδό σου να υποχωρήσει για μερικές έστω ώρες. Οτι δεν είσαι μόνος σου αλλά μοιράζεσαι μια αφόρητη, αβάσταχτη συνθήκη με πάρα πολλούς – έστω κι αν υπάρχουν πάντα αρκετοί που δεν τους αφορά και δεν τους περιλαμβάνει καμιά μεταβολή, όσο και αν επιδεινώνονται τα πράγματα.

Είναι ανυπολόγιστο το κέρδος, ακόμη και με το αντίτιμο μιας κρίσης, να ξεμασκαρεύεται για όλους σχεδόν το lifestyle ως τρόπος ζωής – το αποκαθηλωμένο ουσιαστικά από πάντα για τους λίγους. Ή να αισθάνεσαι ως πραγματική δωρεά το να συντρώγεις με τους φίλους σου σε ένα συνοικιακό φτηνό ταβερνάκι, ενώ δεν αποκλείεται να θεωρούσες ότι μέσα στην άπλα της πολυτέλειας οι σχέσεις μεταξύ σας γίνονταν πολύ πιο ουσιαστικές. Οσο κι αν είναι σχεδόν αδύνατον σε πρωτόγνωρες για τα μέτρα μας συνθήκες να ζυγιάζουμε σωστά τις αντιδράσεις μας, δεν μπορούμε να μην υπολογίζουμε την ευεργεσία που συνιστά η χρεοκοπία της ρήσης «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Δηλαδή ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή όλοι μαζί θα καταποντιστούμε.