Δρομικό «ταξίδι» στα Κύθηρα

Ηταν τέσσερις τα ξημερώματα. Είχα ήδη καθυστερήσει μία ολόκληρη ημέρα, αλλά το είχα πάρει πλέον απόφαση. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Την ημέρα της γιορτής μου θα τρέξω το νησί. Ολο; Σχεδόν. Από φάρο σε φάρο και πίσω. Εβδομήντα χιλιόμετρα. Το είχα εξομολογηθεί και σε δυο – τρεις φίλους, μα δεν με πήραν στα σοβαρά. Στα Κύθηρα, άλλωστε, ήμουν ίσως ο μοναδικός συστηματικός δρομέας. Εκείνο το μαγιάτικο βράδυ, δεν είχα κοιμηθεί περισσότερο από τέσσερις ώρες. Ομως τίποτα δεν με σταματούσε. Ξύπνησα με όρεξη, έδεσα τα αγαπημένα μου παπούτσια, φορτώθηκα το σακίδιο πλάτης με την τροφοδοσία μου και ξεκίνησα.

Εβδομήντα χιλιόμετρα. Σε εννέα με δέκα ώρες θα ήμουν πίσω για δουλειά στο μαγαζί και θα σέρβιρα όπως πάντα. Τα κιλά δεν θα ήταν μεγάλο εμπόδιο. Είχα χάσει 25 από τότε που άρχισα να τρέχω. Οπως όμως και να το δεις, ακούγεται παλαβό εγχείρημα για έναν μάλλον άπειρο δρομέα. Δεν είναι μοναδικό το συναίσθημα να δοκιμάζεις νέες εμπειρίες; Να φτάνεις στα όριά σου και να τα ξεπερνάς; Είμαι ίσως και ξεροκέφαλος. Αυτό όμως θα ήταν το δώρο στον εαυτό μου. Η προσπάθεια. Το ταξίδι. Εκείνη την ημέρα δεν ήθελα τίποτα άλλο παρά μόνο να τρέξω.

Εκείνο το εβδομηντάρι δεν το τερμάτισα ποτέ. Δεν υπολόγισα καλά την ανηφόρα, βγήκα εκτός χρόνου και θα καθυστερούσα πολύ στη δουλειά. Εφτασα έως το 58ο χλμ., μα ένιωθα ότι τα πόδια μου την είχαν την απόσταση. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Κάποια στιγμή θα το ξαναπροσπαθήσω.

Παρότι δεν τα πάω καλά με τις τυποποιημένες προπονήσεις, νιώθω επικίνδυνα εθισμένος στον υπέροχο κόσμο του τρεξίματος. Δεν περνάει μέρα που να μη σκέφτομαι πότε θα τρέξω. Ούτε μία. Ξέρω πλέον πολλά πράγματα. Γνωρίστηκα με τις ματωμένες θηλές στον πρώτο μου ημιμαραθώνιο πριν από δύο χρόνια και ξέρω καλά και η λαγοκνημιαία ταινία πόσο μπορεί να σε ταλαιπωρήσει. Μου είναι εύκολο να εξηγήσω πώς είναι να «τρως τοίχο» σε Μαραθώνιο. Εμαθα τι είναι το race pace, τα intervals, τα fartleks και τα long runs. Αλλά πρώτα από όλα έμαθα καλύτερα τον εαυτό μου. Οταν βγαίνω για τρέξιμο σπάνια ακούω μουσική. Δεν βαριέμαι. Μου αρέσει να σκέφτομαι. Να βρίσκω λύσεις στα προβλήματά μου. Να καθαρίζω. Να εξαγνίζομαι. Αν υπάρχει κάτι ανώτερο στο τρέξιμο είναι ότι σίγουρα με έχει κάνει λίγο πιο σοφό.

Το τρέξιμο μου χάρισε και πολλούς φίλους. Στο Τσιρίγο τ’ όμορφο, «πιο κάτω απ’ τον Κάβο Μαλιά, πιο πάνω απ’ την Κρήτη» που λέει και το τραγούδι, δεν έτρεχε κανείς. Να όμως από το τίποτα φτάσαμε να διοργανώσουμε φέτος για πέμπτη φορά τον Δρόμο της Σεμπρεβίβας.

Ούτε που τα φανταζόμουν όλα αυτά εκείνη την ημέρα που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και μου είπα: «Κώστα, έφτασες τα 110 κιλά. Βγες έξω. Τρέξε».

Ο Κώστας Μπέλμπας είναι 41 ετών και μόνιμος κάτοικος Κυθήρων τα τελευταία οκτώ χρόνια. Δηλώνει ερωτευμένος με το τρέξιμο, ειδικά με το ορεινό. Διοργανώνει μαζί με τον Ναυτικό Ομιλο Κυθήρων τον Δρόμο της Σεμπρεβίβας που πήρε το όνομά του από το γνωστό λουλούδι των Κυθήρων.