[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

2 λεπτά
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, εφόσον υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές, η Ελλάδα παίρνει στις πλάτες της ένα επώδυνο πακέτο μέτρων. Επειτα από έξι μήνες ατελέσφορων διαπραγματεύσεων και ένα βροντερό Οχι από το 60% των Ελλήνων, η κυοφορούμενη συμφωνία μοιάζει περισσότερο με αφετηρία μεγάλων ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, παρά με τη γραμμή του τερματισμού.
Από το εύρος και το βάρος του πακέτου των μέτρων, αλλά και από την αντιπολιτευτική γραμμή που, ακόμη και τώρα, ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στον εαυτό της, είναι σαφές ότι το μεγάλο στοίχημα δεν είναι η υπογραφή της συμφωνίας αυτής καθεαυτήν. Το ζητούμενο είναι η υλοποίησή της που θα κρίνει, εντέλει, την ωριμότητα του πολιτικού συστήματος, τις ανακατατάξεις που θα γίνουν σε αυτό, και την πορεία της χώρας.
Είναι, πράγματι, η τελευταία ευκαιρία για την ελληνική οικονομία, παρά το βαρύ κόστος, να απαγκιστρωθεί από ιδεοληψίες και στρεβλώσεις του παρελθόντος. Πρόκειται για φαινόμενα που εξέθρεψε το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης, το οποίο καλείται τώρα να αξιολογήσει σωστά τα αποτελέσματα από την πολιτική των τελευταίων μηνών για να περάσει το δικό του στρες τεστ. Ποια είναι αυτά:
Η ελληνική κυβέρνηση οδηγείται τελικά στην αποδοχή μιας συμφωνίας – καρμπόν του πακέτου Γιούνκερ, που η ίδια και ο ελληνικός λαός απέρριψαν πριν από μία μόλις εβδομάδα, στο δημοψήφισμα.
Στη συμφωνία αυτή δεν υπάρχει ίχνος από τις προεκλογικές υποσχέσεις της κυβέρνησης με τις οποίες προσέγγισε τους ψηφοφόρους και κέρδισε τις εκλογές.
Η συμφωνία είναι βαρύτερη από αυτήν που βρισκόταν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης της προηγούμενης κυβέρνησης με τους δανειστές.
Το κυνήγι ανεμόμυλων και η πολιτική που εφαρμόστηκε στο διάστημα της εξάμηνης διαπραγμάτευσης γονάτισε στην κυριολεξία την ελληνική οικονομία και τον παραγωγικό της ιστό.
Τελικά, μπορεί το πακέτο μέτρων να είναι επώδυνο, εντούτοις εξασφαλίζει την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και ίσως είναι μια μοναδική ευκαιρία να τελειώνει οριστικά η εποχή της προνομιακής μεταχείρισης ομάδων συμφερόντων, που, όλα τα προηγούμενα χρόνια, επιβεβαίωναν την κυριαρχία ενός πελατειακού κράτους που έβαζε φρένο στην ανάπτυξη.














