[Γνώμη] Το όραμα και η συμφωνία

Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, μια μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είπε Οχι. Απάντησε με σαφήνεια σε ένα ασαφές ερώτημα και επαναβεβαίωσε το μήνυμα που είχε στείλει μέσω της κάλπης και τον Ιανουάριο: Θέλει την Ευρώπη αλλά αρνείται τη συνέχιση της λιτότητας. Η ψήφος των Ελλήνων πρέπει να γίνει σεβαστή – είναι η έκφραση μιας δημοκρατίας – και να ερμηνευτεί ορθά – είναι πρώτα από όλα μια έκφραση κοινωνικής οδύνης.

Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη: αυτή είναι η πεποίθησή μας, αυτή είναι η μάχη μας. Μια έξοδος – όποιοι κι αν ήταν οι νομικοί όροι – θα είχε σοβαρότατες επιπτώσεις για τον ελληνικό λαό, αλλά όχι μόνο για αυτόν. Πέραν της οικονομικής, υπάρχει και μια πολιτική πραγματικότητα: η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σήμαινε πως το ευρώ είναι αναστρέψιμο∙ κι αυτό είναι κάτι που, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, θα έσπευδαν να χρησιμοποιήσουν άλλες δυνάμεις και στο πλαίσιο της ίδιας της ΕΕ θα εκμεταλλεύονταν τα ξενόφοβα και εθνικιστικά κόμματα.

Οι βαθύτερες, οι πλέον μακροχρόνιες, ασφαλώς οι πιο επικίνδυνες συνέπειες ενός Grexit θα ήταν πάνω από όλα γεωπολιτικές. Θέλουμε μια Ελλάδα εγκαταλειμμένη, μια Ελλάδα μέσα στο χάος, κάπου ανάμεσα στα Βαλκάνια και την Εγγύς Ανατολή, τη στιγμή που κάθε μέρα οι κυβερνήσεις και οι ευρωπαϊκοί λαοί αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν νέες μεταναστευτικές προκλήσεις αλλά και την απειλή της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας;

Το να είσαι Ευρωπαίος σημαίνει να έχεις όραμα και το να έχεις όραμα σημαίνει να θέλεις τη διαπραγμάτευση. Ωστε να βρεθεί μια βιώσιμη, αξιόπιστη και ανεκτή συμφωνία. Προκειμένου να είναι βιώσιμος, ο συμβιβασμός πρέπει να περιλαμβάνει μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Προκειμένου να είναι αξιόπιστος, πρέπει να συνοδεύεται από ένα σχέδιο ανάκαμψης της Ελλάδας μέσω μιας στήριξης στην ελληνική οικονομία και στα ατού της. Προκειμένου να είναι ανεκτές, οι μεταρρυθμίσεις που αναμένονται από τη χώρα πρέπει να προστατεύουν τους πλέον ευάλωτους πολίτες. Διότι εναπόκειται στην Ελλάδα να ανασυγκροτήσει ένα πραγματικό κράτος που συλλέγει τους φόρους, μάχεται αποτελεσματικά τα προνόμια που μπλοκάρουν ολόκληρους τομείς απασχόλησης, μειώνει περισσότερο τις στρατιωτικές παρά τις κοινωνικές του δαπάνες. Σε αυτή την έκδηλη και συνετή αλληλεγγύη έχει στηριχτεί το ευρωπαϊκό σχέδιο.