[Εναλλακτικά] Φτωχοί στα ΑΤΜ

Διχάζει το δημοψήφισμα; Διχάζει. Ποιους όμως; Πρωί σε ΑΤΜ στη Μύκονο. «Ο Τάκης δεν θα έλθει ακόμη. Με 60 ευρώ ανάληψη την ημέρα δεν θα μπορούμε ούτε την ξαπλώστρα στην Ψαρρού να πιάσουμε».

Από την πρώτη στιγμή που ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να στήσει κάλπες, η νέα διαιρετική τομή έχει τις διαβαθμίσεις της. Από την ταλαιπωρία των συνταξιούχων, μέχρι το control στα ημερήσια έξοδά μας, η δημοτικότητα του Τσίπρα δοκιμάζεται πια στις οθόνες των ΑΤΜ και στα αποκόμματα των διαθέσιμων υπολοίπων.

Διχάζει το δημοψήφισμα αυτούς βέβαια που μπορούν να διχαστούν και να διακυβεύσουν την όποια σταθερότητά τους. Διχάζει αυτούς που κάπως διασώθηκαν μέσα στη μνημονιακή λαίλαπα και άντεξαν ως εργαζόμενοι, ακόμη και επισφαλείς. Αυτοί σήμερα, είτε διαδηλώνουν υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη (που πάντως προανήγγειλε μέχρι και ο σκληρός Σόιμπλε) είτε ανήκουν σε αυτούς που θέλουν μια σκληρή διαπραγμάτευση εντός της Ενωσης.

Υπάρχει όμως και αυτό το τμήμα του πληθυσμού που δεν βρέθηκε σε ουρές στα ΑΤΜ, ή βρέθηκε μόνο για την ανάληψη μιας πενιχρής σύνταξης. Ενα τμήμα του πληθυσμού που αμήχανα βλέπει τον νέο διχασμό στον καμβά της φτώχειας του. Ενα τμήμα του πληθυσμού που ενδεχομένως δεν θα πάει καν να ψηφίσει την Κυριακή, όπως δεν ψήφισε και στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου.

Μιλώ για τους φτωχούς ανθρώπους που δεν έχουν την πολυτέλεια να συζητήσουν για το πακέτο Γιούνκερ ούτε για τις διαπραγματεύσεις. Αυτή η Ελλάδα είναι σιωπηρά διχασμένη εδώ και καιρό. Ταξικά και άγρια. Απλώς, τώρα, με λάθος τρόπο, διχάζεται και η υπόλοιπη. Αυτή που κάτι περιμένει από το ελάχιστο κεκτημένο γύρω της. Ακόμη και τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η ελάχιστη Ελλάδα είναι που τον ψήφισε. Και που τώρα, ακόμη και αν επιλέγει το σκληρό ροκ με τους Γερμανούς, στο βάθος κήπου διατηρεί την ελπίδα της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ακόμη και ο Τσίπρας ευρωπαίος παραμένει.

Η άλλη Ελλάδα όμως; Η βουβή και γονατισμένη; Οι λαϊκές συνοικίες που μετεωρίζονται μεταξύ της έλλειψης εμπιστοσύνης για το πολιτικό σύστημα και του θυμού; Αυτή η Ελλάδα; Μπορεί η Ιστορία να γράψει ότι η νέα διαίρεση των Ελλήνων ήταν επικίνδυνη, όπως όλες οι διαιρέσεις. Οτι ο Τσίπρας έκανε λάθος αφού έβαλε σε περιπέτεια μια χώρα ή ότι ήταν σωστός αφού επέβαλε restart στις συζητήσεις του με τους άγριους δανειστές. Η Ιστορία όμως δεν θα καταγράψει τη βουβή εικόνα μιας φτωχής μερίδας, που μάλλον δεν της δόθηκε το δικαίωμα να εκφραστεί.