[Διαστάσεις] Πριν να είναι αργά

Το πρώτο σοκ ήρθε με τον Καμμένο. Η κυβερνητική συνεργασία ενός κόμματος που υποστηρίζει ότι ανήκει στη ριζοσπαστική Αριστερά με το πιο εθνικιστικό κομμάτι της παραδοσιακής ελληνικής Δεξιάς έδειξε ότι οι διαχωριστικές γραμμές είναι ευέλικτες, οι ιδεολογίες είναι ευπροσάρμοστες και η εξουσία είναι τόσο γλυκιά, που μπορεί να επιτρέψει οτιδήποτε και να οδηγήσει οπουδήποτε.

Το δεύτερο σοκ ήρθε με τη Ζωή. Το εισαγγελικό ύφος της Προέδρου της Βουλής, τα παιχνίδια της με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, οι αρχηγικές της εμφανίσεις, οι επιθέσεις της στον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και ο προσβλητικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους δημοσιογράφους έδειξαν ότι οι θεσμοί μπορεί να αποδειχθούν ευάλωτοι, οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι και οι σοβαρότερες απειλές προέρχονται από πλευρές που συχνά δεν τις περιμένεις.

Ακολούθησαν κι άλλα σοκ, με πρωταγωνιστές τους υπουργούς Οικονομίας, Εξωτερικών, Παιδείας. Και το αποκορύφωμα ήταν η προκήρυξη του μεθαυριανού δημοψηφίσματος – παρωδίας, με τις διαδικασίες που τη συνόδευσαν και τις επιπτώσεις που υπήρξαν. Θα μπορούσε βέβαια να ρωτήσει κανείς: ποιος σοκαρίστηκε απ’ όλα αυτά; Εσύ και μερικοί ομοϊδεάτες σου; Και γιατί να ενδιαφέρει αυτό τον ελληνικό λαό, που δοκιμάζεται, αγωνιά και αντιστέκεται;

Δεν είναι έτσι. Τα γεγονότα που προαναφέρθηκαν, ή πολλά από αυτά, αιφνιδίασαν, προσέβαλαν και προβλημάτισαν μεγάλο αριθμό στελεχών του κυβερνητικού στρατοπέδου. Η αλλοίωση της αριστερής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ, η εμφάνιση παράπλευρων κέντρων εξουσίας και, τον τελευταίο καιρό, η συγκεκριμενοποίηση πλέον του κινδύνου να βγει η χώρα από το ευρώ έχουν προκαλέσει ανοιχτές διαφωνίες με την ακολουθούμενη στρατηγική. Ο Πανούσης, ο Χρυσόγονος, ο Τσουκαλάς, ο Κούλογλου, εκφράζουν δημοσίως την ανησυχία τους. Ο Δραγασάκης και ο Σαγιάς φέρεται ότι το κάνουν πίσω από κλειστές πόρτες. Χθες, τέσσερις βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων διαφοροποιήθηκαν από τη γραμμή του κόμματός τους. Αλλοι περιμένουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για να καθορίσουν τη στάση τους. Αλλά τότε θα είναι αργά. Στις ιστορικές στιγμές που περνά η χώρα, εν μέσω όλης αυτής της σύγχυσης και του φανατισμού, αυτό που μετρά είναι οι προσωπικές επιλογές του καθενός, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό μέχρι τους υπουργούς, τους διορισμένους διοικητές και τους απλούς βουλευτές.  

Από τις ομόφωνες κινήσεις και δηλώσεις των (έως τουλάχιστον αυτή τη στιγμή) εταίρων μας, έχει καταστεί  φανερό ότι η μόνη ελπίδα να σωθεί η χώρα είναι να νικήσει την Κυριακή το Ναι με μια πειστική διαφορά και να συγκροτηθεί στη συνέχεια μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα διαπραγματευθεί με τους εταίρους μια έντιμη συμφωνία. Αν το πρώτο εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών, το δεύτερο προϋποθέτει την αλλαγή στάσης των έντιμων και των σοβαρών που πίστεψαν ότι θα άλλαζαν την Ελλάδα (και στη συνέχεια την Ευρώπη) και προσγειώθηκαν απότομα. Η αλλαγή αυτή πρέπει να συντελεστεί το ταχύτερο, σήμερα, αύριο, προτού η δίνη παρασύρει τα πάντα και οι πιο ζοφερές προβλέψεις για το μέλλον αυτής της χώρας μετατραπούν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.