[Αγιογραφίες] Παράδοξα

Θα είχε προλάβει. Ο Αλέξης Μητρόπουλος θα είχε βγει πρώτος να αναγγείλει σε ζωντανή σύνδεση ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει την κυοφορούμενη συμφωνία. Αλλά τον ξεπέρασε ο ανταγωνισμός. Είχε ήδη βγει σε άλλο κανάλι ο Μιχελογιαννάκης.

Για το είδος του πολιτικού που εκπροσωπεί ο Μητρόπουλος, ο ανταγωνισμός είναι πια πολύ σκληρός. Είναι το είδος της αστάθμητης πολιτικής συμπεριφοράς. Τίποτε στην πολιτεία του – δηλαδή, στην αδιάλειπτη τηλεοπτική του παρουσία – δεν μπορεί να ληφθεί ως ασφαλής γνώμονας των αποφάσεών του.

Γιατί, ας πούμε, απειλεί τώρα να καταψηφίσει, ο Μητρόπουλος; Γιατί είναι πολύ αριστερός – τόσο ώστε να επικαλείται «τα 150 χρόνια λειτουργίας» της Αριστεράς; Γιατί είναι ριγμένος στη διανομή κυβερνητικών αξιωμάτων και θα ήθελε να διαπραγματευτεί μια καλύτερη μοίρα; Γιατί το «όχι» τού το υπαγορεύει ο επαγγελματισμός του αντιμνημονιακού – του δικηγόρου που προαναγγέλλει από τηλεοράσεως αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων; Ή μήπως γιατί διεκδικεί περισσότερη αλληλεγγύη στις εκκρεμότητές του με τη φορολογική Δικαιοσύνη – εκκρεμότητες που ο ίδιος είναι πάντα έτοιμος να πολιτικοποιήσει, ακόμη και με τη σπαραξικάρδια αυτοθυματοποίησή του από το βήμα της Βουλής;

Μπορεί για τίποτε από όλα αυτά. Μπορεί και για όλα, λίγο – πολύ. Ποιος ξέρει; Και ποιος στ’ αλήθεια θα εκπλαγεί αν στο τέλος ο βουλευτής Αττικής ψηφίσει τον συμβιβασμό που τώρα λέει ότι βδελύσσεται;

Αν έπρεπε κάποιος να ανακαλύψει ένα πιστεύω που κινεί τον Αλέξη Μητρόπουλο, θα περίμενε ότι αυτό θα τον οδηγούσε στην υπερψήφιση του διαφαινόμενου μείγματος των 8 δισ. Είναι μια συνταγή που, αν ξεχάσει κανείς για μια στιγμή τον καταναγκαστικό της χαρακτήρα, έχει ξεκάθαρο ιδεολογικό στίγμα. Υπερφορολογεί μεσαία και ανώτερα εισοδήματα και επιχειρήσεις για να μείνουν ανέπαφες επιδοτούμενες παροχές που είχαν σχεδιαστεί ως ανταποδοτικές.

Είναι ακριβώς η πολιτική που με τον μανδύα του ειδικού και με αφομοιωμένη τη μανιέρα του παλαιοπασοκικού μελό προπαγάνδιζε στην πρωινή ζώνη ο Μητρόπουλος: τη διατήρηση των κεκτημένων, στα οποία αποδίδεται ιερότητα συνταγματικού ταμπού, σε πείσμα της δημοσιονομικής αλλά και της δημογραφικής πραγματικότητας.

Το γεγονός ότι ο Μητρόπουλος απειλεί να καταψηφίσει μια πολιτική την οποία προπαγανδίζει είναι μόνο η μία όψη του παράδοξου. Η άλλη όψη είναι το γεγονός ότι υπέρ της συμφωνίας διαδηλώνουν εκείνοι που θα την πληρώσουν – οι «προνομιούχοι» των 30.000 ευρώ που αναδέχονται ανακουφισμένοι τον λογαριασμό τού «Μένουμε Ευρώπη».

Παράδοξο, πολύ παράδοξο. Γιατί να αντιστέκεται κανείς σε ένα πακέτο φόρων όταν δεν έχει λόγο να το φοβάται; Λόγο να φοβούνται τους φόρους έχουν μόνο όσοι τους πληρώνουν.