Το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής αποτελεί διαχρονικά ένα καλό πόστο για όσους πρόκειται να τιμηθούν ή να εξασφαλίσουν μια θέση κοντά στην κομματική βιτρίνα, προκειμένου να διατηρηθούν ακμαίοι και να επιστρέψουν. Ενίοτε η θέση προσφέρεται και για τον εξευμενισμό πληγωμένων στελεχών.
Στην πρώτη περίπτωση εντάσσεται, ας πούμε, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, στη δεύτερη καταγράφω μια σειρά ονομάτων, όπως Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Γιάννης Μιχελάκης, Κώστας Τασούλας.
Πρόκειται για κομματική θέση που εδρεύει πλέον στη Λεωφόρο Συγγρού και ελέγχεται από την κομματική ηγεσία, σε αντίθεση με τη διοίκηση του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής. Στην εποχή του Αντώνη Σαμαρά, μάλιστα, η προεδρία του Ινστιτούτου έχει εξελιχθεί σε «μπαλαντέρ» στην εσωκομματική τράπουλα.
Δεν αποκλείω, ωστόσο, η ίδια θέση να εξελιχθεί και σε μήλον της Εριδος στο γαλάζιο στερέωμα, καθώς βρίσκεται στο επίκεντρο της επιχείρησης επανάκαμψης του Θόδωρου Ρουσόπουλου.
Υψηλόβαθμες κομματικές πηγές αφήνουν να εννοηθεί ότι ο Θόδωρος σχεδόν την υπέδειξε στον Σαμαρά – ως μια θέση με ειδικό βάρος που παρέχει, παράλληλα, τη δυνατότητα καθημερινής παρουσίας δίπλα στην ηγεσία.
Ο Ρουσόπουλος από την πλευρά του ορκίζεται ότι δεν ζήτησε καμία συγκεκριμένη θέση, παρά μόνον αρνήθηκε να οριστεί επικοινωνιακός σύμβουλος.
Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα είναι εάν ο Σαμαράς εξετάζει το ενδεχόμενο μετάβασης του Ρουσόπουλου στο Ινστιτούτο Κ. Καραμανλής – όπου ο Θόδωρος θα συναντούσε και τον σεσημασμένο καραμανλικό Μενέλαο Δασκαλάκη ως γενικό διευθυντή.
Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοια κίνηση περνά μέσα από το πολιτικό άδειασμα της πρώην αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρόδης Κράτσα, η οποία τον τελευταίο χρόνο – με την επιστροφή της από τις Βρυξέλλες – έχει αναλάβει την προεδρία του Ινστιτούτου. Κι αν η (σαμαρική) Ρόδη θα μπορούσε να το αντέξει, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα το ξεπερνούσε ο παλαίμαχος βουλευτής (και σύζυγός της) Απόστολος Κράτσας – που τα προηγούμενα χρόνια, ως πρόεδρος του Πειθαρχικού της ΝΔ για λογαριασμό του Σαμαρά διέγραφε αβέρτα.