Την Ιστορία τη γράφει ο δρόμος

Την Ιστορία τη γράφει ο δρόμος. Τα μεγάλα γεγονότα που αλλάζουν τη ροή της Ιστορίας έχουν τη σφραγίδα του δρόμου. Εκεί ανασαίνουν και πραγματώνονται οι ανάγκες του πλήθους. Συνήθως. Από την Κομμούνα του Παρισιού ώς και την ελληνική επανάσταση 1940-1949 ο δρόμος έγραψε την ιστορία του κόσμου. Υπάρχει και η «ανάποδη γραφή». Οι Ναζί προτού κερδίσουν – με σχετική πλειοψηφία – τις εκλογές, πρώτα κέρδισαν τον δρόμο. Ακόμη και στα καθ’ ημάς το διάστημα 2010-2012 ο δρόμος έκρινε τις εξελίξεις. Αυτός αποδιάρθρωσε το πολιτικό σύστημα, τραυμάτισε τη Νέα Δημοκρατία και έκανε το ΠΑΣΟΚ σκιά του εαυτού του. Και φυσικά ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ιστορικό παράδοξο». Τα τελευταία τρία χρόνια «το κίνημα έχει κάνει κοιλιά» και έδωσε τον πρώτο λόγο στην πολιτική διαμεσολάβηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο άμοιρος ευθυνών δεν είναι. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι απόπειρες να ξαναγεμίσει ο δρόμος σίγουρα δεν είναι επιτυχείς. Στα θυρανοίξια της ΕΡΤ και στην Πλατεία Συντάγματος τα αποτελέσματα είναι μάλλον απογοητευτικά. Ο κόσμος της Αριστεράς και κυρίως οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι μετά την ευφορία των πρώτων εβδομάδων νιώθουν μάλλον απογοητευμένοι. Οχι για τον μακρό χρόνο των διαπραγματεύσεων, αλλά κυρίως για την αντικατάσταση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης με το κείμενο των 47 σελίδων συν τις 5 συμπληρωματικές. Η απογοήτευση είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ελληνικής κοινωνίας και είναι τα προεόρτια της ήττας. Συνήθως. Η Δευτέρα 22 Ιουνίου θα είναι το σημείο καμπής. Αλλάζουμε βαθμίδα στην ιστορική κλίμακα. Αν μη τι άλλο, ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς.