Εμαθα να συνεχίζω, ακόμα κι αν πονάει

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011. Δέκα μήνες μετά τη ρήξη χιαστού, έχοντας ως μόνη άσκηση τα 8 χλμ. περπατήματος από το σπίτι στη δουλειά, βγήκα για μια πρωινή βόλτα, για να αδειάσω το κεφάλι μου. Στη διάρκειά της σκέφτηκα «βρε, δεν τσεκάρω αν μπορώ να τρέξω ξανά». Και ξεκίνησα. Ηταν τα μακρύτερα 500 μέτρα της ζωής μου και η αρχή μιας όμορφης διαδρομής.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014.

Εχοντας κάνει τέσσερις κλασικούς Μαραθωνίους στην Αθήνα και έναν στο Βερολίνο, ετοιμαζόμουν για τη μεγαλύτερη πρόκλησή μου: τον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Ενιωθα σε καλή κατάσταση και πολύ ξεκούραστος για να αρχίσω προετοιμασία. Σάββατο πρωί και το πρόγραμμα έλεγε το κλασικό καθημερινό 16άρι. Βγαίνω από το σπίτι στις 06.15 και ξεκινάω. Το αριστερό πόδι γκρίνιαζε λίγο τις τελευταίες ημέρες, αλλά είμαστε συνηθισμένοι πια! Στο τέταρτο χλμ. όμως το πρόβλημα έγινε πιο έντονο. Στο πέμπτο άρχισα να νιώθω κάψιμο και πιο σφιχτό τον μυ και είχα τις πρώτες σκέψεις να μη συνεχίσω.

Στο έκτο χλμ. αρχίζει η ανηφόρα. Λέω, «διάολε, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό τώρα» και ως μαραθωνοδρόμος έκανα το αδιανόητο: ξεκίνησα τέμπο πάνω στην ανηφόρα. Οσο ανέβαινα τόσο το πόδι έκαιγε και εγώ τόσο ανέβαζα ρυθμό. Οταν έφτασα στην κορυφή της ανηφόρας, νικητής δεν ήταν η ψυχή αλλά το σώμα. Η θέληση, η τρέλα, η αγάπη, το πνεύμα, η ψυχή ενός μαραθωνοδρόμου δεν ήταν αρκετά να υπερκεράσουν το πρόβλημα.

Το πόδι έκαιγε και ήταν τόσο σφικτό που πραγματικά κούτσαινα. Σταμάτησα. Εκανα δυο – τρεις διατατικές μπας και συνέλθει και πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Ηταν τα πιο δύσκολα 6,5 χλμ. που έχω κάνει, γιατί πέραν του ότι σχεδόν κούτσαινα, ένιωθα πιο έντονα τον πόνο με το κάψιμο. Το μυαλό μου πόναγε γιατί ήξερα ότι είχα κάτι που μάλλον δεν θα περνούσε μόνο με ένα κρύο μπάνιο και ξεκούραση.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015. Σχεδόν 50 ημέρες μετά και αφού είχα δει τέσσερις γιατρούς, είχα περάσει από μασέρ, είχα κάνει καμιά τριανταριά φυσικοθεραπείες, το πρόβλημα παρέμενε ακριβώς ίδιο. Υστερα από 30 λεπτά τρεξίματος το πόδι άρχιζε να πονάει, να καίει και να γίνεται σφικτό, έφτανα να κουτσαίνω. Βγαίνω για άλλο ένα πρωινό με την ελπίδα ότι οι τελευταίες θεραπείες είχαν βοηθήσει. Είναι τα γενέθλιά μου άλλωστε. Ενα δωράκι, καλό θα ήταν. Ασε που οι ημέρες για τη Βοστώνη πλησίαζαν. Επρεπε να ξεκινήσω προετοιμασία ακόμα και κουτσουρεμένη. Οι ελπίδες όμως εξανεμίστηκαν. Τα ίδια ακριβώς, άλλη μία φορά. Επρεπε να το πάρω απόφαση. Αυτή η βόλτα προς το παρόν αναβάλλεται. Ποιος ξέρει, ίσως να ξαναξεκινήσει.

Αλλωστε, όπως λέει και ένα αγγλικό δρομικό ρητό, είμαι δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Εμαθα να συνεχίζω, ακόμα κι αν είναι δύσκολο, ακόμα κι αν πονάει, είναι χάλια ή δεν το αντέχω. Το προσπερνώ. Αμείλικτη πορεία προς τα εμπρός μέχρι τον τερματισμό. Πείτε το όπως θέλετε: πείσμα, αντοχή, αποφασιστικότητα, κότσια. Κατά βάθος, δεν θέλω να τα παρατήσω (και αξίζει πάντα, στο τέλος).

Ο Χρήστος Κακαβάς είναι 35 ετών, υπεύθυνος μηχανογράφησης σε εταιρεία μάρκετινγκ. Ο καλύτερος χρόνος του σε Μαραθώνιο είναι 3 ώρες και 7 λεπτά. Θα τον δείτε να τρέχει νωρίς το πρωί στις ανηφόρες του Γαλατσίου και της Φιλοθέης