[Εμπιστευτικά] Της στάνης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στις 20 Απριλίου ξεκίνησε η δίκη της Χρυσής Αυγής. Σήμερα έχουμε 10 Ιουνίου και ουσιαστικά η δίκη δεν έχει ακόμη ξεκινήσει – πήρε αναβολή για τις 22 Ιουνίου!
Ερώτηση κρίσεως. Οταν μια πολιτεία αποδεικνύεται ανίκανη να διεκπεραιώσει μια στοιχειώδη δικαστική διαδικασία (και μάλιστα σημαντική από πολιτική άποψη), πώς περιμένουμε να διαχειριστεί τα πιο σύνθετα ζητήματα της οικονομίας, του Ασφαλιστικού ή της εκπαίδευσης;
Διότι όλα αυτά (και η Δικαιοσύνη, και η οικονομία, και η πολιτική) δεν είναι τελικά παρά ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Αυτή τη στάνη έχουμε, αυτό το γάλα βγάζει.
Και την ίδια στιγμή κάθε προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι βουλιάζει στη αντίδραση, την αδυναμία ή την άρνηση της στάνης να ακολουθήσει. Αυτό το γάλα βγάζει, αυτό το γάλα θέλει.
Κάπως έτσι φτάσαμε να έχουμε για Πρόεδρο της Βουλής μια γυναίκα που τσακώνεται και με τα περιστέρια της Πλατείας Συντάγματος. Κι έναν υπουργό Οικονομικών που δεν ξέρει τι λέει – αν υποθέσουμε ότι ξέρει τι κάνει.
Μου έκανε, ας πούμε, εντύπωση η αφήγηση του Βαρουφάκη για το πρώτο του Eurogroup.
Πήγε, λέει, και τους είπε «δεν περιμένουμε να σας αρέσουμε αλλά δεν είμαστε διεφθαρμένοι. Χρησιμοποιήστε μας για να αντιμετωπίσετε τη διαφθορά στην Ελλάδα».
Παρακαλώ σκεφτείτε τη σκηνή. Ενας πρωτοεμφανιζόμενος τύπος α λα Βαρουφάκη (έχει κι αυτό τη σημασία του) παρουσιάζεται στο Συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών που διευθύνει την ευρωζώνη και τους δηλώνει μη ερωτώμενος και άνευ αντικειμένου ότι δεν είναι διεφθαρμένος – υπονοώντας προφανώς πως οι προκάτοχοί του, άρα ενδεχομένως κι οι συνομιλητές του, είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά προσφέρεται να χρησιμοποιηθεί εξ ονόματος εκείνων που δεν τους αρέσει για να αντιμετωπίσει τη διαφθορά (των άλλων) στην Ελλάδα – λες και το Eurogroup είναι κάτι σαν την Ιντερπόλ!..
Ούτε που τολμώ να διανοηθώ τι περνούσε από το μυαλό των συνομιλητών του όταν άκουγαν έναν υπουργό Οικονομικών να φλυαρεί για ολιγοπώλια και ολιγάρχες, τη στιγμή που η οικονομία της χώρας του κατέρρεε κι ο ίδιος δεν ήξερε αν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις ή τις δόσεις του ΔΝΤ.
Αλλά και αυτό εμπίπτει στον νόμο της στάνης.
Διότι την ίδια στιγμή η στάνη σύσσωμη επιδοκιμάζει τη γραφικότητα ως καινοτομία και την επικινδυνότητα ως αποφασιστικότητα. Αντε να βρεις άκρη.
Και γι’ αυτό ακριβώς φτάσαμε πια στο τέλος του παιχνιδιού. Ο,τι παραμύθι ήταν να πουληθεί πουλήθηκε.
Είτε θα αλλάξουμε και θα σοβαρευτούμε. Είτε θα πέσει η στάνη να μας πλακώσει.
Google news
