Η Απω Ανατολή στο κέντρο της Αθήνας

Αγάπησα την ασιατική κουζίνα από το πρώτο μου ταξίδι στο Λονδίνο. Οχι μόνο επειδή είναι φθηνή και γευστική. Αλλά επειδή είναι υπέροχη λύση. Στο Αμστερνταμ, για παράδειγμα, η τοπική κουζίνα έχει νερόβραστα λαχανικά. Στο Παρίσι τα μπιστρό χρεώνουν 50 ευρώ κατ’ άτομο για σαλατούλα και κοτοπουλάκι. Ετσι κατέληγα να την κάνω ταράτσα με κινέζικο και 8 ευρώ στην Πλατεία Νταμ και σούσι με 15 ευρώ στην Πλατεία της Βαστίλλης.

Στην Αθήνα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Είχα δοκιμάσει ό,τι δήθεν ασιατική αηδία άνοιγε κατά καιρούς. Ζούσα με την ελπίδα για καλό και οικονομικό κινέζικο και γιαπωνέζικο. Τα μόνα αξιόλογα που είχα δοκιμάσει ήταν το Furin Kazan (Απόλλωνος 2 στο Σύνταγμα, τηλ. 210-3229.170) και το διπλανό του κινέζικο Golden Chopsticks. Αλλά δεν τα έλεγες και οικονομικά. Ηρθε η κρίση και χτύπησε ανεπανόρθωτα το δεύτερο, χτύπησε κι εμένα και δεν μπορούσα να πληρώνω το σούσι στο Furin Kazan. Μαζί με αυτά εξανεμίστηκε και η ελπίδα μου να ξαναφάω ασιατικό στη χώρα μου. Ετσι, άρχισα τα μαγειρικά πειράματα στην κουζίνα μου. Επειτα από πολλές αποτυχίες το κινέζικο πέτυχε. Το σούσι όμως απαιτούσε δυόμισι ώρες προετοιμασία και ήταν χάλια. Επιπλέον, με κούραζε τόσο πολύ η διαδικασία που μετά δεν ήθελα να το φάω. 

Φως στο τούνελ είδα τέσσερα χρόνια αργότερα, δηλαδή πέρυσι. Δίπλα ακριβώς στο Furin Kazan, το οποίο είναι στην Αθήνα από το 1971 παρακαλώ, εκεί όπου ήταν το Golden Chopsticks, άνοιξε το East Pearl (Απόλλωνος 2, τηλ. 210-3211.218). Αξιόλογο κινέζικο, με καλές τιμές, αλλά με το βασικό μειονέκτημα του προκατόχου του: όταν φεύγεις μυρίζουν λαδίλα τα ρούχα και τα μαλλιά σου. Ωστόσο, έχει πολύ ωραία πιάτα και αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι οι σούπες του, τις οποίες προτιμώ να απολαμβάνω το σπίτι.

Στην ίδια περιοχή πριν από εννέα μήνες άρχισαν να σερβίρουν ακόμη δύο κινέζικα. Το Jing από το Beijing, δηλαδή από το Πεκίνο (Νίκης 13, τηλ. 211-2159.352) που δουλεύει με κλασικές καντονέζικες συνταγές αλλά και Πεκίνου, Σαγκάης και Σετσουάν. Το συγκεκριμένο, εκτός από το ισόγειο, διαθέτει μεγάλη παραδοσιακή αίθουσα στον πρώτο όροφο, αλλά είναι και πολύ hi-tech, αφού το μενού το επιλέγεις από το iPad. Διπλό καλό, καθώς τουλάχιστον βλέπεις τι πρόκειται να φας. Το κατάστημα σερβίρει νουντλς από 9 έως 15 ευρώ, ρύζια από 5 έως 10 ευρώ και τα κυρίως πιάτα από 8 έως 15 ευρώ. Η πάπια (μισή) κοστίζει 28 ευρώ. «Η κουζίνα είναι κουλτούρα, δεν είναι απλώς για να γεμίσει το στομάχι σου» μου εξηγεί ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου Lu Xiang.

Το Attic Moon (Ξενοφώντος 10-12, τηλ. 210-3227.095) έχει μεν πολύ ωραίο περιβάλλον, αλλά αντιμετώπισα προβλήματα στη συνεννόηση.

Ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά μιλάει κανένας εκεί. Λαχανικά μου είπαν, λάχανο μου έφεραν. Τα πιάτα του, από τα καλύτερα που έχω φάει στην Αθήνα και οι τιμές μέτριες με τάση προς τα κάτω. Τι εννοώ;

Οτι εάν πάρεις τηλέφωνο και κάνεις κράτηση, έχεις 25% έκπτωση σε ολόκληρο το μενού. Επιπλέον, το πάθος του κόσμου για σούσι ανάγκασε τους ιδιοκτήτες, εκτός από τις κινεζικές συνταγές, να στήσουν και πάγκο που τυλίγουν σούσι μπροστά στην είσοδο του καταστήματος.

Ωραίο, αλλά λίγο βαρύ πιάτο είναι το γλυκόξινο κοτόπουλο (φωτογραφία), το οποίο είναι μέσα σε κουρκούτι τηγανητό και σερβίρεται με πολύ καλά ισορροπημένη σάλτσα.

Στην ασιατική αγορά του Συντάγματος υπάρχουν και δύο ινδικά, το Βabaji για φαγητό στο χέρι (Νίκης 11, τηλ. 210-3254.841) και το Indian Kitchen (Απόλλωνος 6, τηλ. 210-3237.720). 

Το Βabaji είναι το πιο πρόσφατο εστιατόριο της περιοχής. Το όνομά του προέρχεται από έναν ινδό άγιο, αλλά είναι και φόρος τιμής σε αυτούς που έχουν κάνει αγαθοεργίες. Ανοιξε μόλις πριν από 40 ημέρες, σερβίρει καθαρά ινδικές γεύσεις και είναι τύπου fast-food, γρήγορο και οικονομικό. Μπορείτε να φάτε ινδικό σουβλάκι με κοτόπουλο με τέσσερα μπαχαρικά, τίκα και φαλάφελ σε πίτα που ψήνεται σε φούρνο ταντούρι με 2,5 ευρώ. Εχει επίσης σε χαμηλή τιμή πολλές και διαφορετικές μπίρες, από λευκές και ρωσικές έως ταϊλανδέζικες με γεύση καραμέλας, με τζίντερ, ελληνικές κ.λπ. Ο ιδιοκτήτης του είναι Ινδός και φυσικά ο πελάτης έχει την επιλογή για το πόσο καυτερό θα είναι το πιάτο του.

Το Indian Kitchen είναι καθιερωμένο και αρκετά χρόνια στην περιοχή και σερβίρει στον αμερικανικά διαμορφωμένο χώρο του υπέροχο ψωμί nan, σαμόζα, καθώς και όλες τις καυτερές λιχουδιές από την κουζίνα της περιοχής.

Η καρδιά της αθηναϊκής Απω Ανατολής και οι μεγάλες – και μοναδικές – ουρές βρίσκονται έξω από το γιαπωνέζικο Koi (Νίκης 15, τηλ. 210-3211.099). Το σούσι του λαού. Επιτέλους και στην Αθήνα μπορείς να χορτάσεις με υγιεινό και νόστιμο σούσι με 12 ευρώ. Το Koi άνοιξε πριν από περίπου ενάμιση χρόνο και ήταν μια ολόφρεσκη ιδέα που έφερε από την Αυστραλία ο ιδιοκτήτης Χρήστος Σουρλίγκας. «Δούλεψα σε μπαρ, αλλά δεν μπορούσα να παραμείνω περισσότερους από έξι μήνες. Εκεί, αντί για σουβλάκια, τρώγαμε σούσι. Ηταν πολύ φθηνό φαγητό. Καμία σχέση με το είδος πολυτελείας που το πλασάρουν στην Ελλάδα» μου εξηγεί ο ίδιος. Ανοιξε το μαγαζί επιστρέφοντας στην Ελλάδα με 10.000 ευρώ στην τσέπη, πλήρωσε τρία ενοίκια στο χώρο στον Σύνταγμα, έβαλε ένα ψυγείο και προσέλαβε ένα τύπο που του είπε ότι ήξερε να κάνει σούσι. Τόσο απλά.

Μέσα σε ενάμιση χρόνο έχει ήδη ξεκινήσει να δημιουργεί τη δική του αλυσίδα δικαιόχρησης (francise), με το πρώτο κατάστημα να λειτουργεί ήδη στον Πειραιά. Επίσης, η ζήτηση τον έχει ωθήσει και δημιουργεί αυτή τη στιγμή ένα ντελίβερι για το κέντρο της Αθήνας, ένα κατάστημα στη Βούλα (Βασιλέως Παύλου 98, τηλ. 213-0320.890) σε συνεργασία με τον αδελφό του, ένα στο Χαλάνδρι (Σωκράτους 5) σε συνεργασία με την αδελφή του και ένα στην Κηφισιά (Σολωμού 4, τηλ. 210-8084.647). Στη Θεσσαλονίκη θα ανοίξει σύντομα σε συνεργασία με τον ποδοσφαιριστή της Εθνικής Ελλάδας Γιώργο Σαμαρά. Πώς καταφέρνει να έχει χαμηλές τιμές;

«Εχω μικρό μενού. Αυτό είναι το πρώτο μυστικό της επιτυχίας μου. Το δεύτερο είναι ότι έχω μικρότερο περιθώριο κέρδους με το σκεπτικό να έχω ευχαριστημένο τον κόσμο που θέλει να χορτάσει, αλλά και τη νεολαία που ήθελε αλλά δεν μπορούσε μέχρι σήμερα να απολαύσει υγιεινό και νόστιμο σούσι. Ετσι πουλάω οικονομικότερα αλλά περισσότερο και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι». Αρκεί να αναφέρω ότι το μαγαζί έχει πέντε σεφ στη βάρδια, τα μαχαίρια των οποίων, αν και στον πάγο, παίρνουν φωτιά.