Οταν τρέχεις δεν είσαι ποτέ μόνος

^«Πώς αντέχεις, ρε Γιώργο, να τρέχεις με τις ώρες μόνος;». Μετέχω σε αγώνες από τον Οκτώβριο του 2009 και την περυσινή χρονιά συμμετείχα σε 15 αγώνες, με κορυφαίο τον Μαραθώνιο της Κωνσταντινούπολης. Μου φάνηκε πολύ περίεργη η ερώτηση του φίλου. Δίκαιη η απορία του, αν στα μάτια του υπάρχει μόνο η εικόνα του αγώνα, η ώρα του αγώνα, η προσπάθεια του αγώνα. Το ταξίδι όμως ξεκινά από πριν και δεν είναι καθόλου μοναχικό.

Είναι οι προπονήσεις τα πρωινά με φίλους, είναι τα long run του Σαββάτου στην παραλία, που βλέπεις τις παρέες να προπονούνται και να χαμογελούν με τα αστεία και τα καλοπροαίρετα πειράγματά τους, με τα προβλήματά τους, τα κουτσομπολιά τους. Είναι μεσημεριανά μετά την προπόνηση στην πλατεία για καφέ. Είναι τα απογευματινά τρεξίματα μετά τη δουλειά με φίλους για χαλάρωση, τα βραδινά μετά τη διαλειμματική με την παρέα για ψαράκι, είναι το «μόνος» που έχει ξεχαστεί στο σπίτι και είναι το «μαζί» που κυκλοφορεί στους στίβους και στους τόπους προπόνησης. Και αυτό το «μαζί» γίνεται μία τεράστια φιλική παρέα όταν έχουμε να πάμε για αγώνα σε άλλη πόλη. Ενα πούλμαν γεμάτο ζωή, αισιοδοξία, χαρά, συντροφικότητα, που θα ζήλευε ακόμα και η εκδρομή της Αλίκης στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο». Μόνο που στο δικό μας πούλμαν, το τρέξιμο βγήκε από τον Παράδεισο, για να μας προσφέρει αυτήν την κοινωνική επαφή στην προπόνηση, στο ταξίδι, στη διανυκτέρευση, στον αγώνα.

Το ότι εγώ και η παρέα μου επιλέγουμε να πηγαίνουμε σε αγώνες που σχεδόν πάντα έχουν και ανθρωπιστικό ή κοινωνικό μήνυμα να μεταφέρουν δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε και άσχετο με το πάθος μας για τρέξιμο. Γιατί ο αθλητισμός κάνει το μυαλό πιο ανθρώπινο, πιο κοινωνικό. Ετσι τρέχουμε στο Δίστομο, ή στον Γοργοπόταμο, ή για την Πνοή, ή για το Κοινωνικό Παντοπωλείο ή για το Αλμα Ζωής, ή για το Χαμόγελο του Παιδιού ή για τον Δεσμό και σε άλλες πολλές διοργανώσεις. Γιατί στις δρομικές παρέες δεν χρειάζεται να έχεις δύο χιτώνες για να δίνεις τον ένα. Ο αθλητισμός σε μαθαίνει να μπορείς με τον ένα χιτώνα να σκεπάσεις και τον συνάνθρωπό σου. Να γιατί όλοι μας περιμένουμε και χειροκροτούμε πάντα τον τελευταίο που τερματίζει. Γιατί τρέξιμο είναι το ταξίδι, είναι η παρέα, είναι η συμμετοχή, είναι ο αγώνας.Πώς αντέχω να τρέχω μόνος, ρε φίλε, όταν δεν είμαι ποτέ μόνος.

Ειλικρινά δεν το έχω καταλάβει. Σε κάθε αγώνα κάνω και καινούργιους φίλους, πλησιάζω πιο πολύ τους παλιούς, γίνομαι πιο κοινωνικός, πιο άνθρωπος. Φίλε μου, σ’ αυτούς τους αγώνες τρέχουμε πολλοί, τρέχουμε μαζί, τρέχουμε αγαπημένοι. Κυκλικός χορός το τρέξιμο. Ο πρώτος με τον τελευταίο πιάνονται και κλείνουμε τον κύκλο. Ετσι που όλοι νικητές να είναι.