Το καλοκαίρι εκείνο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στα χρόνια της κρίσης οι πολιτικοί συσχετισμοί στη χώρα μας αλλάζουν συνήθως από Σεπτέμβρη: οι παραθεριστές του Αυγούστου έχουν ξαναγίνει φορολογούμενοι – και παραλαμβάνουν τους λογαριασμούς της Εφορίας. Είναι η κρίσιμη στιγμή για την εκάστοτε κυβέρνηση.
Η παράδοση θέλει τις κυβερνήσεις να ξεπερνούν με άνεση το πρώτο φθινόπωρο. Λίγο επειδή οι εκλογές είναι ακόμη νωπές, λίγο επειδή οι πολίτες ντρέπονται να αλλάξουν κομματική προτίμηση μέσα σε μερικούς μήνες. Αλλά κάθε φορά ο χρόνος της ανοχής είναι και λιγότερος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καταδικασμένος – πριν από τις εκλογές – να πέσει θύμα αυτού του νόμου της κρίσης: έχοντας υποσχεθεί παροχές είναι υποχρεωμένος να εφαρμόσει πολιτική άγριας λιτότητας – αν δεν θέλει να δει τη χώρα στα μανταλάκια.
Ο λογαριασμός που μας βγάζουν οι δανειστές είναι μεγαλύτερος από ποτέ – και έρχεται έπειτα από πέντε χρόνια περικοπών και υπερφορολόγησης. Ποιος ψηφοφόρος θα το προσπεράσει;
Ουδείς – αλλά υπάρχει μια διαφορά: μετά τη μεγαλοπρεπή καύση του ΠΑΣΟΚ, μετά την ταπεινωτική συρρίκνωση της Νέας Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ φάνταζε ως η τελευταία ελπίδα του πολιτικού συστήματος να αποτρέψει την επέλαση των πλέον γραφικών – ή των ακόμα πιο ακραίων και από τη Ραχήλ Μακρή και τις φίλες της.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθήσει τα χνάρια των προηγούμενων ποια θα είναι η δύναμη που θα κληθεί να διαχειριστεί τα συντρίμμια της χώρας; Κανείς δεν μπορεί να το πει αυτή τη στιγμή, που το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να απολαμβάνει την ευημερία των δημοσκοπικών αριθμών. Το σίγουρο είναι ότι η δικομματική εναλλαγή δεν πρόκειται να ξαναγίνει με αυτόματο τρόπο πραγματικότητα.
Πριν από τις εκλογές του Γενάρη ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η αυτονόητη «επόμενη ημέρα» της χώρας. Καθώς τα πράγματα γίνονται καθημερινά όλο και πιο άγρια με τα φορολογικά και τα υπόλοιπα μέτρα, ενδέχεται η επόμενη ημέρα να είναι νύκτα. Και το καλοκαίρι δεν έχει καν αρχίσει.
Google news
