[Μικρού μήκους] «Lobster» ή «Αστακός»;

^«Οι διακρίσεις των νέων ελλήνων δημιουργών τα τελευταία χρόνια σε διεθνή φεστιβάλ δεν μπορούν να κρύψουν την αδυναμία του ελληνικού κινηματογράφου σε θεσμικό επίπεδο. Εχει τεράστια σημασία οι ταινίες μας να πηγαίνουν καλά στο εσωτερικό της χώρας και όχι μόνο στα διεθνή φεστιβάλ». Δεν είναι βαριεστημένος αυτοματισμός από τη Βουλή των Εφήβων. Ούτε καν μίζερος πεσιμισμός στην Ολομέλεια. Είναι μία από τις θέσεις για τον κινηματογράφο στο περίφημο πολιτιστικό πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος.

Η επιστροφή στην ελληνικότητα – με όσα αμυντικά ριφλέξ συνεπάγεται – είναι το new age σύνθημα κάτω από το οποίο συνενώνονται η εμπροσθοφυλακή για να μην πέσει η εγχώρια τέχνη στα νύχια της Σαουμπίνε και η κλωτσοπατινάδα στην περιοδεία των λειψάνων. Περισσότερη Ευρώπη εσείς; Περισσότερη Ελλάδα εμείς.

Δικαίωμα, λοιπόν. Είναι το «Lobster» ελληνική ταινία; Πόσο έχει συμβάλει ο Λάνθιμος ώστε να πάνε καλά οι ταινίες μας στο εσωτερικό; Ο σκηνοθέτης προφανώς ζούσε στη φούσκα μιας ελίτ που δεν έχει εμβαπτιστεί στον λαό και δεν έχει ματώσει στα τηλεοπτικά πλατό της διαμαρτυρίας. Δεν έχει συμβάλει στον αντιμνημονιακό αγώνα. Ζει στον αυτιστικό μικρόκοσμο της διεθνούς συμπαραγωγής. Ισως γι’ αυτό τα δημοσιεύματα στον ξένο Τύπο νικούν κατά κράτος τη θεσμοποιημένη σιωπή.

Η επιτυχία σε έναν κινηματογραφικό διαγωνισμό είναι πρωτίστως προσωπική. Αρα και πολιτική. Με τη συμμετοχή του Λάνθιμου, 17 χρόνια μετά τον Αγγελόπουλο, έχουν δικαίωμα να πάρουν ανάσα όσοι πιστεύουν στους ανοιχτούς ορίζοντες μιας φοβικής κοινωνίας. Αντιθέτως, στη σύμπραξή του με άλλες τέσσερις χώρες ορισμένοι θα ανακαλύψουν τα φαντάσματα του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Για να το πούμε αλλιώς, θα ήθελαν έναν «Αστακό» σιγοψημένο στην Ελλάδα της κρίσης και όχι το «Lobster» που πήγε στις Κάννες. Ανκόρ στο τέλος του προγράμματος: «Η ποιότητα δεν αρκεί για να κερδίσει κανείς την αγορά. Ο όγκος και η ποικιλία της παραγωγής είναι απαραίτητα για κάθε στρατηγική».