[Γνώμη] Αποσυνάγωγος

Τα μεγάλα κόμματα κρίνονται στην εποχή τους και αποτιμάται το έργο τους. Ο τελικός λόγος ανήκει στην Ιστορία. Κάθε κόμμα ταυτίζεται με την προσωπικότητα του ιδρυτού και αρχηγού του, φέρει την προσωπική του σφραγίδα στις εξελίξεις. Συνέβη με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το Κόμμα των Φιλελευθέρων, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την ΕΡΕ (και τη ΝΔ μετέπειτα). Συνέβη με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Είναι φυσικό με τις αλλαγές των ιστορικών και κοινωνικών δεδομένων και μετά τον θάνατο των ιδρυτών τους να επέρχονται προσαρμογές, αλλοιώσεις, έως και διάλυση, με εμφάνιση νέων πολιτικών υποκειμένων που αντιπροσωπεύουν το νέο παρόν που συνεχώς αλλάζει. Είναι ο νόμος της Ιστορίας. Ο αδυσώπητος νόμος της ίδιας της ζωής. «Τα πάντα ρει».

Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχαν μια προσφορά υπαρκτή, με ριζοσπαστικές τομές πρωτόγνωρες στα ελληνικά πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα, με μεγάλη συμμετοχή και ενεργό συμπαράσταση της ελληνικής κοινωνίας. Οι μετέχοντες του εγχειρήματος της «Αλλαγής» δεν το ξεχνούν και νιώθουν τυχεροί που έζησαν ιστορικές στιγμές. Δεν αποκρύπτουν ούτε λάθη ούτε παραλήψεις, ούτε υπερβολές που ένα τέτοιο πολιτικό εγχείρημα είχε. Ακολούθησε η περίοδος Σημίτη με ένα εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα και την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ.

Ομως σήμερα, όσοι έζησαν όλα αυτά, αλλά και κάθε Ελληνας, με μεγάλη θλίψη και αποστροφή παρακολουθεί τη δίκη και τη διαπόμπευση ενός πολιτικού που πρωταγωνίστησε τότε. Οι κατηγορίες και οι πρώτες καταδίκες είναι βαρύτατες. Δεν υπάρχει χειρότερη κατηγορία από εκείνην της απιστίας εις βάρος του Δημοσίου και του ελληνικού λαού που εκλήθης να υπηρετήσεις. Πώς η μέγιστη τιμή της επιλογής σου να υπηρετήσεις την πατρίδα σου από υψηλή θέση κυβερνητικής ευθύνης μετετράπη σε μια ποταπή, ανάξια κάθε κρίσης συμπεριφορά προσωπικού πλουτισμού; Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο με πείρα κάποια στιγμή να τα ανατρέπει όλα και να επωφελείται εις βάρος της πατρίδας του από την ευαίσθητη θέση του υπουργού Αμυνας; Τι είναι αυτό που ωθεί ένα δημόσιο πρόσωπο, σε ώριμη ηλικία, να επιλέγει όχι τον αυτοσεβασμό και τον έπαινο του δήμου αλλά τον ευτελισμό και την ηθική καταδίκη του; Την αμαύρωση του ονόματός του στο διηνεκές; Με ποιο θράσος προσβάλλεις και εκθέτεις εκείνον που σε εμπιστεύθηκε; Πως μπορείς να αντικρίσεις όλους εκείνους τους πραγματικούς αγωνιστές που κάποτε σε πίστεψαν;

Ασφαλώς απαντήσεις θα υπάρχουν, που ξεπερνούν την όποια πολιτική προσέγγιση. Μόνο που δεν τις χωρά ο νους του άνθρωπου. Ασφαλώς συμβαίνουν και αλλού. Ασφαλώς συμβαίνουν στην πολιτική από αρχαιοτάτων χρόνων. Και ασφαλώς θα συμβαίνουν και στο μέλλον. Σίγουρα προκαλούν πάντα βαθύτατη θλίψη. Θα είναι πάντα οι στιγματισμένοι, οι απόβλητοι, οι αποσυνάγωγοι της Ιστορίας. Είναι οι προσωπικές στάσεις που δεν αγγίζουν όμως πότε όλους εκείνους που αγωνίζονται και πιστεύουν. Δεν θα σταματήσουν ποτέ τον συνεχή αγώνα των νεότερων για την ουσιαστική και διάφανη δημοκρατία και πρόοδο και δεν θα μολύνουν ποτέ τη μνήμη των επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών της. Οι μαύρες κηλίδες δεν εμποδίζουν τον ήλιο να λάμπει.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης είναι πρώην υπουργός