[Επιφυλλίδα] Πικρές αλήθειες

Οταν η ζωή περιπλέκεται με χιλιάδες πληροφορίες, τα αυτονόητα γίνονται και τα πιο δυσεύρετα. Οπως δυσεύρετη γίνεται και η αλήθεια όταν χρειάζεται να την ανακαλύψεις σε σχέση με γεγονότα δημόσια – πολιτικά συνήθως – που αποκτούν έναν εκκωφαντικό χαρακτήρα. Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι το σύνολο των ελλήνων πολιτικών πηγαινοέρχεται στην Ευρώπη με τις καλύτερες προθέσεις και ότι καταβάλλει τη μεγαλύτερη δυνατή – έως απάνθρωπη – προσπάθεια, προκειμένου να υπερασπιστεί την αξιοπρεπή διαβίωση του ελληνικού λαού.

Τόσο ακράδαντα μπορεί να το πιστεύει κανείς αυτό ώστε να αποκλείεται ακόμη και το ενδεχόμενο ενός διεστραμμένου που θα κινούνταν με προθέσεις διαφορετικές από τις ομολογούμενες. Αλλο είναι αυτό που ρίχνει μια βαριά σκιά πάνω στα πράγματα και κάνει ύποπτους τους πολιτικούς σε οποιαδήποτε παράταξη και εάν ανήκουν – ύποπτους όχι απευθείας αλλά εξ αντανακλάσεως. Στις επαφές, στις συζητήσεις και στις συνομιλίες τους με τους ευρωπαίους συναδέλφους τους αν οι τελευταίοι μπορούν να τους μετέρχονται με έναν τρόπο ανυποχώρητα σκληρό ή επιθετικά εκβιαστικό είναι γιατί γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ταλαιπωρηθούν ή να δυστυχήσουν οι ίδιοι αλλά μόνον ο λαός που εκπροσωπούν.

Ενας λαός που ακόμη και για τον πιο φιλοσοφημένο ηγέτη δεν παύει να αντιπροσωπεύει κάτι το απρόσωπο, ικανός για να κατανέμεται το πολύ πολύ σε δύο – τρεις κατηγορίες ή τάξεις. Αν η Μέρκελ ή ο Σόιμπλε γνώριζαν πως οι προτεινόμενες συμφωνίες θα έφερναν σε απόγνωση, όσον αφορά την προσωπική τους επιβίωση, τον Πρωθυπουργό ή τους υπουργούς που έχουν απέναντί τους θα υποστήριζαν τις συμφωνίες με την ίδια ένταση όπως τώρα που ξέρουν ότι αφορούν τους συνταξιούχους ή τους μισθωτούς; Ανθρώπους που δεν πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ την παραμικρή έστω και οπτική μαζί τους επαφή ούτε σε αυτή αλλά ούτε και στην άλλη, αν συμβαίνει να πιστεύουν, ζωή;

Τη μόνη επαφή που μπορούν να έχουν μαζί τους είναι το πολύ πολύ μια φωτογραφία τους στις εφημερίδες ή ένα πλάνο τους στην τηλεόραση, στοιχεία που μπορεί να θεωρούνται αποτελεσματικά μόνο για όσους απεικονίζονται στις φωτογραφίες ή στις οθόνες της τηλεόρασης αλλά ποτέ για εκείνους για τους οποίους προορίζονται. Και τι προτείνετε θα αναρωτηθεί κανείς. Να πάνε ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί με τον αέρα του συναδέλφου πολιτικού αλλά μασκαρεμένοι σε συνταξιούχους και σε μισθωτούς;

Σαφώς όχι. Να σταθεί όμως μια αφορμή το περιστατικό αυτό ώστε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι τα προβλήματα, σε όσο ευρύ πλαίσιο και εάν τοποθετούνται, λύνονται ή έστω αντιμετωπίζονται όπως ακριβώς μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου. Οσο και εάν νοιάζεται ή αν πονάει τον λαό του ένας πολιτικός δεν θα τον υπερασπιστεί με τον τρόπο που θα χρησιμοποιούσε εάν αισθανόταν να κινδυνεύει ο ίδιος. Διαφορετικά θα επιδίωκε τη δημιουργία μιας ζώνης προστασίας που να περιλαμβάνει και τον ίδιο μέσα, αφού ο συζητούμενος όλεθρος θα υπήρχε ενδεχόμενο να τον καταστρέψει όσο και τους κοινούς θνητούς.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε πως την πολιτική κυρίως νομενκλατούρα τη διακρίνει ένα πνεύμα παγκοσμιοποίησης, πολύ πριν το πνεύμα αυτό προκύψει ως ανάγκη για τους λαούς. Οποιες και εάν είναι οι διαφορές ανάμεσα σε χώρες και σε λαούς, οι νομενκλατούρες τους συνεννοούνται με τόση σύμπνοια ώστε να αποκτούν το συμπαγές και το αυτοκέφαλο το αντίστοιχο με εκείνο μιας Εκκλησίας.