[Εναλλακτικά] Κράξιμο και Περηφάνια

Πόσο απέχει το μπαρ Stonewall της Νέας Υόρκης από το Ηράκλειο της Κρήτης; Μίλια. Στο πρώτο, μνημείο πια, είχαμε το μακρινό 1969 τις πρώτες εκδηλώσεις κατά της ομοφοβίας και τις τότε επιθέσεις της αστυνομίας σε ομοφυλόφιλους, που έδωσαν το λάκτισμα για ένα μεγάλο κίνημα σε όλες τις ΗΠΑ. Στην κρητική πόλη με καθυστέρηση σαράντα έξι χρόνων φέτος γίνεται το πρώτο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Gay Pride) στις 26 και 27 Ιουνίου (με αντιδράσεις βέβαια). Επίσης, με καθυστέρηση δεκαετιών, το λεγόμενο σύμφωνο συμβίωσης βρίσκεται σε νομοπαρασκευαστικό στάδιο στη Βουλή μας για να είναι έτοιμο τον Ιούλιο και προς ψήφιση.

Αν στην πρώτη περίπτωση το gay κίνημα κάνει αισθητή και δυναμική την παρουσία του σε έναν τόπο που είναι συχνά όμηρος στερεοτύπων, στη δεύτερη περίπτωση φαίνεται πως μετράει μια νίκη. Και αυτό αφού παραμένουμε η μόνη χώρα (μαζί με τη Λιθουανία) που δεν έχουμε αναγνωρισμένο σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια.

Πάλευαν όμως τόσα πρόσωπα, κινήματα και έντυπα χειραφέτησης και ορατότητας από τα τέλη του ’70 και στη χώρα μας (Κράξιμο, Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας – ΑΚΟΕ, ΑΜΦΙ, Λουκάς Θεοδωρακόπουλος κ.ά.) για μια «συντηρητική» εκδοχή της ζωής όπως είναι η «θεσμική συμβίωση» ή για πολύχρωμες «παρελάσεις»;

Το πρώτο απαντιέται εύκολα. Μου έλεγε λοιπόν gay ακτιβιστής με γνώση του χώρου ότι πρόσφατα στην Ελλάδα ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων έζησε μια δύσκολη ιστορία. Ο ένας από τους δύο αρρώστησε βαριά και χρειαζόταν η συγκατάθεση συγγενούς του για μια απόφαση. Ο σύντροφός του, ο μόνος άνθρωπος που είχε, αναγκάστηκε λόγω της απουσίας συμφώνου να τον υιοθετήσει και να υπογράψει.

Το δεύτερο δε (μιλώ για το Pride), όσες επιφυλάξεις κι αν έχει κάποιος με αυτή την μορφή, αποτελεί μια δυναμική υπενθύμιση των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Κι όλα αυτά σε μια χώρα που πριν από δύο χρόνια καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον αποκλεισμό του συμφώνου, ενώ όλο και πιο συχνά γίνονται καταγγελίες για ομοφοβικά χτυπήματα (ακόμη και για περίπολα φασιστών που χτυπάνε gay στο Γκάζι ή στον Κεραμεικό).

Βεβαίως και το εν λόγω κίνημα έχει τους χρωματισμούς του. Κι εδώ υπάρχει το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι. Εδώ υπάρχει και η πιο απολιτίκ διάσταση. Το σίγουρο είναι πως δειλά δειλά δρομολογούνται θετικές εξελίξεις. Παρότι στο κομμάτι της καθημερινότητας το μπαρ Stonewall – και ό,τι αυτό συμβολίζει – μοιάζει ακόμη μακριά.