[Επιφυλλίδα] Μια ακόμα αδικία

Ζούμε όλοι μας ανεξαιρέτως σε μια τέτοια σύγχυση που το οφθαλμοφανές χρειάζεται να δουλέψει πολύ για να μας γίνει αντιληπτό. Με αποτέλεσμα κρίσεις, αντεγκλήσεις, συμπεράσματα έτσι όπως θεμελιώνονται πάνω στη σύγχυση να δημιουργούν έναν αληθινό πύργο της Βαβέλ. Ταλαίπωρα ανθρωπάκια, άναυδα και τρομοκρατημένα, που περιφέρονται στον κυβερνοχώρο με την έπαρση των θεμελιωτών μιας κοινωνικής ιδεολογίας. Εκεί που θα χρειαζόταν μια καθαρή ματιά και μια στοιχειώδης ευαισθησία για να καταλάβεις, η πλησμονή της πληροφόρησης σε συνδυασμό με τα προσωπικά συμπλέγματα του καθενός όσον αφορά στη «διάκρισή» του δημιουργούν έναν πραγματικό γρίφο. Αξεδιάλυτο, ακόμη και αν είσαι ο Τσόμσκι, ο Νανόπουλος ή ο Γιωσαφάτ.

Θεωρείται σχεδόν πανάκεια στις ημέρες μας η δημοσιότητα ώστε ένα πρόβλημα, αν δεν γίνει κατορθωτό να λυθεί, να προκαλεί μια ευαισθησία – έστω διαφορετικού ποιού – που υπάρχει αναμφισβήτητα σε όλους τους ανθρώπους. Χωρίς ταυτόχρονα να γίνεται η διάκριση πως για να έχει τα αναμενόμενα ευεργετικά αποτελέσματα η δημοσιότητα χρειάζεται να αφορά σε έναν, δύο ή και τρεις ανθρώπους και ποτέ σε σύνολα ανθρώπων ή σε ολόκληρους πληθυσμούς. Για να λειτουργήσει θετικά η δημοσιότητα χρειάζεται να είναι κανείς αναγνωρίσιμος, ακόμη και με τον πιο ανατριχιαστικό ή απεχθή τρόπο. Δηλαδή, αν και έχει πολλά τηλέφωνα να μην μπορεί να τον βρει κανείς όσο και να προσπαθήσει, να τον περιβάλλουν άνθρωποι που δημιουργούν ένα πλέγμα προστασίας ώστε καθετί που θα τον προσέβαλε να μην μπορεί να φθάσει στα αφτιά του. Το κυριότερο, ό,τι δυσφημιστικό και να λέγεται γι’ αυτόν να μεταβάλλεται ως διά μαγείας για τους άλλους σε έναν μαγνήτη ώστε να θέλουν να συνεργαστούν μαζί του, ακόμη να αποκτήσουν τόσο την εμπιστοσύνη του ώστε να μπορούν να συκοφαντήσουν ανθρώπους που είναι φίλοι τους.

Οσο πιο αρνητική είναι η δημοσιότητα που περιβάλλει έναν άνθρωπο τόσο πιο πρόθυμοι εμφανίζονται οι άλλοι να τον συντρέξουν στους λόγους οι οποίοι τον κάνουν αντικειμενικά μεμπτό. Με θετικά λοιπόν τα αποτελέσματα της αρνητικής δημοσιότητας όσον αφορά σε έναν άνθρωπο, πώς δεν θα μεταβάλλονταν σε αρνητικά τα αποτελέσματα μιας θετικής δημοσιότητας όταν αφορά στους πολλούς; Δημοσιότης επίσης δεν είναι αυτή που περιβάλλει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με τα σαπιοκάραβά τους να πνίγονται κατά εκατοντάδες; Δεν διανοήθηκε όμως κανείς ότι θα τον τιμούσε η παρέα μαζί τους, έστω κι αν οι ίδιοι θα είχαν στραμμένα ικετευτικά τα βλέμματά τους προς όλους όσοι θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Φαίνεται όμως πως η δημοσιότητα για να συγκινήσει κάποιον χρειάζεται να θαυμάζει ο ίδιος και όχι να τον ικετεύουν οι άλλοι.

Αν για τη λαίδη Νταϊάνα υπήρξε ένα εκατομμύριο ανθρώπων που την ξενύχτησε όταν έχασε τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα, δεν θα έπρεπε για 1.000 πνιγμένους μετανάστες να υπάρξει τουλάχιστον μια δεκάδα ανθρώπων που θα εγείρονταν αποφασισμένοι να σταματήσει το κακό; Με τίμημα στην πρώτη περίπτωση, αν τύχαινε να πληροφορηθεί η ίδια η λαίδη το ξενύχτι, την απαξία της για τους ανθρώπους που το επιχειρούσαν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα είχαμε την ευγνωμοσύνη των πνιγμένων μόνο και μόνο για το ενδεχόμενο να μην υπάρξουν και άλλοι πνιγμένοι.

Με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δημοσιότητα οδηγούμαστε στην κτηνωδία – αν δεν έχουμε ενσωματωθεί ήδη σε αυτήν – είτε πρόκειται για την Τσιτσιολίνα που φωτογραφίζεται με τον Πάπα είτε για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη είτε για τους εκατοντάδες πνιγμένους πρόσφυγες, τα αισθήματά μας ρυθμίζονται ανάλογα με το μέγεθος της δημοσιότητας που αποκτούν τα λογής περιστατικά. Πρωτίστως όμως οδηγούμαστε στην εγκληματική διάκριση ο ένας να συγκινεί – ψευδεπίγραφα βέβαια – πολύ περισσότερο σε σχέση ακόμη και με όλη την ανθρωπότητα.