Σιγά σιγά, γλυκάθηκε η γριά στα σύκα

Η σχέση μου με κάθε είδους άθληση είναι ανάλογη της σχέσης ελέφαντα και καλλιτεχνικού πατινάζ. Υπέρβαρο και στρουμπουλό παιδάκι, δεν έπαιξα ποτέ μπάλα, κυνηγητό, και έκανα πάντα κοπάνα από το μάθημα της γυμναστικής στο οποίο ο βαθμός μου ήταν πάντα κάτω από τη βάση. Και έτσι κυλούσε η ζωή, με φαγητό, ποτό, ξάπλα, και με τα 105 κιλά αχώριστη συντροφιά.

Μέχρι τα σαράντα πέντε μου χρόνια. Κάποια στιγμή το παιχνίδι με το πιεσόμετρο του παππού αποκάλυψε υψηλή αρτηριακή πίεση, γεγονός που δεν με ανησύχησε διόλου. Ολοι πρέπει να πεθάνουμε από κάποια αιτία, η πίεση βέβαια δεν είναι πρωτότυπη αιτία, αλλά σου προσφέρει ένα αργό και απολαυστικό τέλος. Η επιμονή και η γκρίνια των οικείων όμως με οδήγησαν στο ιατρείο.

«Να περάσετε σ’ ένα μήνα, έχοντας χάσει τέσσερα κιλά» είπε με μερκελικό τόνο η φράου-γιατρός. Το τέσσερα το συγκράτησα καλά, τα υπόλοιπα μου διέφυγαν. Ετσι παρουσιάστηκα σ’ ένα μήνα, αλλά με τέσσερα κιλά παραπάνω. Η αντίδραση της γιατρού ήταν άμεση και ίσως εσκεμμένη: βγήκε στον διάδρομο ουρλιάζοντας: «Να πάρεις αυτά τα χάπια και να μην ξαναπατήσεις εδώ, σπαταλάς τον χρόνο μου!». Ολοι στο ιατρείο γύρισαν να δουν τον ανυπάκουο ασθενή. Ηθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Αυτό ήταν όμως. Ηξερε πού χτυπούσε. Για έναν εγωισμό ζούμε.

Ξεκίνησα καθημερινό και αυξανόμενο σε διάρκεια περπάτημα. Αλλά ήταν βαρετό. Για ποικιλία προστέθηκε ένα ολόκληρο λεπτό ελαφρύ τρέξιμο. Το οποίο έγινε δύο. Και μετά τρία. Και πάει λέγοντας. Σιγά σιγά η αναλογία περπατήματος – τρεξίματος έγειρε προς το τρέξιμο. Εφθασα σαράντα λεπτά συνεχούς τρεξίματος πλέοντας σε πελάγη υπερηφάνειας. Αρχισε να μου αρέσει. Αλλά τίποτα δεν υφίσταται αν δεν υπάρχουν μάρτυρες να το πιστοποιήσουν.

Εκείνη την εποχή έπεσε το μάτι μου στη διοργάνωση του Μαραθωνίου και στους παράλληλους αγώνες των 10.000 μ. και 5.000 μ. Δηλώθηκα για το πεντάρι. Ο πρώτος μου αγώνας με έβαλε σ’ έναν άλλο κόσμο. Μαγικό, γιορτινό, χαρούμενο. Γλυκάθηκε η γριά στα σύκα. Την επόμενη χρονιά έτρεξα το δεκάρι. Και μετά ημιμαραθώνιο.

Κάπου εκεί άρχιζα να γνωρίζω και κόσμο, γιατί το τρέξιμο είναι όπως το θες. Μπορεί να είναι μοναχικό, που μάλλον είναι, αλλά μπορεί να γίνει και απίστευτα συντροφικό. Μέχρι τότε έβαζα το κεφάλι κάτω και έτρεχα, σαν τα γίδια δηλαδή. Εμαθα όμως ότι εκτός από το σώμα, τρέχεις με την καρδιά και το μυαλό.

Η προπόνηση συστηματοποιήθηκε, οργανώθηκε και με οδήγησε στον Μαραθώνα! Από τότε το τρέξιμο έγινε εξάρτηση που μου άλλαξε τη ζωή. Οχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Αλλαξε τον τρόπο σκέψης, μου δίδαξε πειθαρχία, προσπάθεια, οργάνωση, με όπλισε με δύναμη, αυτοπεποίθηση και θέληση να γνωρίσω τα όριά μου και να τα ξεπεράσω. Μακάρι να είχα ξεκινήσει νωρίτερα. Αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν είναι αργά!