[Ιστορίες] Πόσο πιο θρήνος

Σέλφερ Γουάντια, 21 χρόνων, ονειρευόταν να γίνει δασκάλα. Στη φωτογραφία, μία όμορφη νεαρή γυναίκα λοξοκοιτάζει τον φακό, τόσο όσο να μην είναι μια selfie όπως όλες οι άλλες.

Βερόνικα Σιοκάου από το Κιτούι. Δευτεροετής. Λάτρευε το κολύμπι. Η μητέρα της παραμένει σε σοκ. Στη φωτογραφία, ακόμα μία όμορφη νεαρή γυναίκα, ακόμα ένα χαμόγελο.

Κι άλλα ονόματα, κι άλλα πορτρέτα, κι άλλα χαμόγελα. Λεά Βανφούλα, 21 χρόνων, η πρώτη ανάμεσα σε εννέα αδέλφια που πήγε πανεπιστήμιο. Γκίντεον Κίρουι, 22 χρόνων, ολόκληρο το χωριό τού είχε μαζέψει χρήματα ώστε να σπουδάσει. Ιβόν Μακόρι, φίλη, αδελφή, κόρη, η μόνη ελπίδα μιας οικογένειας. Ελιζαμπέτ Νιαγκαρόρα και Ζοζεφίν Ονιάντσα, οι καλύτερες φίλες. Σαμιέλ Μουάνγκι Μουάνγκι, 24 χρόνων, «Εμοιαζε στον πατέρα του. Είχε ένα κενό ανάμεσα στα μπροστινά του δόντια». Σπούδαζε επιχειρήσεις. Ηταν τρυφερός άνθρωπος. Σούζαν Οτουίλα, 23 χρόνων. Αγαπούσε το βόλεϊ και το ποδόσφαιρο. Ηταν κοντούλα αλλά δυνατή. «Την αγαπούσαμε πολύ». Γκίντεον Μουακουλέγκουα, 21 χρόνων. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο, τον χορό, το τραγούδι. «Ηταν αδελφός μου, κανείς δεν μπορεί να καλύψει το κενό». Ερικ Γκουάρο Κόμπο, 22 χρόνων. Ενας πραγματικός τζέντλεμαν. Μαρκ Ντένις Μουτούμα, αγαπούσε το μπέιζμπολ, λάτρευε να κάνει πλάκες σε φίλους. «Θα τους ονομάσουμε. Εναν προς έναν». Κι άλλα πρόσωπα, κι άλλες φωτογραφίες, κι άλλες προσωπικές ιστορίες. Είναι ατελείωτη αυτή η λίστα.

Η Ορι Οκολοχ Μουάνγκι λάνσαρε στο twitter την εκστρατεία #147NotJustANumber (#147 OχιΑπλά EναςΑριθμός) το Σάββατο, πριν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των θυμάτων της Αλ Σαμπάμπ στο Πανεπιστήμιο Γκαρίσα της Κένυας και διαπιστωθεί πως δολοφονήθηκαν τελικά εκεί την περασμένη Πέμπτη 148 άνθρωποι, πριν αποκαλυφθεί πως ένας από τους δράστες ήταν απόφοιτος νομικής και γιος κενυάτη κυβερνητικού αξιωματούχου, εξαφανισμένος από πέρυσι, πριν βγουν στους δρόμους του Ναϊρόμπι εκατοντάδες φοιτητές θρηνώντας με τραγούδι και χορό (αλήθεια, πόσο πιο θρήνος γίνεται έτσι ο θρήνος), πριν βγουν στους δρόμους της Γκαρίσα εκατοντάδες μουσουλμάνοι καταδικάζοντας με βδελυγμία όσα έκαναν στο όνομα το δικό τους οι γνωστοί παρανοϊκοί, πριν γεμίσει, χθες το βράδυ, με αναμμένα κεριά το πάρκο Ουχούρου στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ο,τι μπορεί κανείς για να νιώθει καλύτερα – κι εκεί, κι εδώ.